Krótka historia kościoła prawosławnego Culdees i naszego odrodzenia

Szerzyć miłość

Krótka historia Kościoła prawosławnego Culdees

- SPIS TREŚCI -

- Krótka definicja Culdee - 

- Kościół z I wieku -

- Liczni brytyjscy święci z I-V wieku -

- Brytyjscy Izraelici -

- Triumfujący chrześcijańscy Izraelici -

- Liturgie izraelskie -

- Arcybiskupi i Patriarchowie -

- Czartery Glastonbury -

- Królowie, królowe, papieże i spadkobiercy -

- Prawa przekazane potomkom w duchowym namaszczeniu -

- Prawa Glastonbury do banowania i uwalniania -

- Kościół Culdees w południowej Kalifornii -

- Nasza obecna prymasa OCC, dr Stephen d'Guelph Brunswick -

- Uwaga specjalna w szabat - 

- Dodatek - 

Krótka definicja Culdee.

Możesz przeczytać Podstawową definicję Culdee w 1911 British Encyclopedia, tom 7. Definiuje ona definitywnie Culdees jako „Najwcześniejsi kapłani Boga w Wielkiej Brytanii”. Następnie encyklopedia broni się, dlaczego jest to najdokładniejsza definicja Culdee. 

(Nikt oprócz niewierzących nie zaprzeczy tej fundamentalnej definicji z 1911 Encyklopedii Britannica. Należy pamiętać, że w naszym kościele są setki ateistycznych rewizjonistów, którzy chcą ukryć te dobrze udokumentowane i sprawdzone prawdy).

Chociaż mamy również wiele bardzo dobrych studiów na temat hebrajskiego / greckiego / łacińskiego / cymrycznego i innych języków, które spekulują na temat znaczenia tego terminu w oryginalnych językach, nie jest to celem tego artykułu. Jest wystarczająco dużo dobrych badań na temat terminu Culdee, wykonanych przez ekspertów historyków, do których nie musimy dodawać. Kilka z tych prac naukowych znajduje się w załączniku do tego artykułu. Prosimy, aby ludzie nie próbowali już przekształcać słowa „Culdee” w szarą strefę, a więc udawać fantazję, której nigdy nie było. Na potrzeby tego artykułu na temat historii naszego kościoła kontynuujemy tę podstawową definicję „najwcześniejsi brytyjscy kapłani Boży”, zaczerpniętą z Encyklopedii Britannica z 1911 roku.

Kościół z I wieku.

Instytucja znana jako „Kościół Culdees”Jest powszechnie uznawany za celtycki pierwszy wiek Kościół w Glastonbury, wraz z innymi kościołami celtyckimi założonymi już przez Jeremiasza Proroka w 500 rpne. Sugerujemy przeczytanie najbardziej rozstrzygającego dowodu na ten temat, naszego artykułu „Liczne starożytne rękopisy potwierdzające, że św. Józef (z Sanhedrynu) założył brytyjskie kapłaństwo hebrajskie w Glastonbury w 36 r.”Artykuł opublikowany przez naszego Primace Dr. Stephen Michael d'Guelph Brunswick.

Wujek Chrystusa Józef był człowiekiem władzy, nie tylko posiadającym polityczne i prawdziwie suwerenne prawa, uznawane przez wszystkie strony, zarówno zagraniczne, jak i wewnętrzne. Był również, jako czołowy kupiec rzymskiej cyny wychodzącej z Kornwalii w Anglii, na ustanowionych chronionych szlakach handlowych Rzymu, bez wątpienia najbardziej godnym opiekunem Chrystusa podczas Jego „brakujących 18 lat” (wiek od 12 do 30 lat, jak udokumentowano w Biblia). Wszystkie z wielu karawan złota dostarczonych Chrystusowi (z kadzidłem i Myhrr) przywiezionych przez Mędrców / Mędrców były w jego najlepszych rękach do bezpiecznego przechowywania. Józef będący następcą królewskiego królestwa Dawida z jednej strony, a kapłaństwo lewickie z drugiej, zapewniło mu wiele praw w samym rządzie jerozolimskim (Sanhedrynie). Zdobył również stopnie, gdy był szkolony w rzymskiej armii, służąc razem w kampaniach z samym Piłatem, kiedy został rzymskim „de curio”. Biblia mówi nam, jak mógł wejść do dowolnej rangi rzymskich urzędników i rzucić na nie swój ciężar.

W wielu wielkich starożytnych księgach zwanych „Welsh Genealogies of Saints” podaje on potomków św. Józefa, którzy obdarowywali swoich następców kościołami kuldańskimi, zgodnie z hebrajską i miejscową angielską (biblijną) metodą dziedziczenia (10 pokoleń).

Wielu brytyjskich świętych z I-V wieku.

Jedną z chlub kościoła Culdees są nasze SETKI dobrze udokumentowanych świętych, które poprzedzają przybycie rzymskiego św. Augustyna. Dziś nawet greccy i rosyjscy prawosławni czczą dziesiątki naszych celtyckich świętych z I i II wieku. O wiele więcej jest czczonych przez Irlandię, Szkocję i Anglię oraz resztę zachodniego Kościoła. Biografie pamiątkowe (Hagiographies / Vitas) szeroko dokumentują biografie naszych świętych, takich jak św.Arystobul i św. Columbanus, jako „KULDEAN” założyciele Kościoła w Europie Zachodniej. Pobierz rozdział „Rozprzestrzenianie się Kościoła Culdean [w Europie Zachodniej] z książki„ Historia narodu szkockiego ”lub Historia kościoła celtyckiego (wszystkie trzy tomy): Historia cywilizacji od czasów prehistorycznych do czasów średniowiecza - BEZPŁATNY PDF. Przez prawie każde pokolenie historycy na całym świecie uznawali i nadal są uznawani przez setki brytyjskich misjonarzy (Culdean prawosławni święci) zostały wysłane z Wielkiej Brytanii w celu nawrócenia Europy Zachodniej na długo przed wysłaniem Augustyna przez Rzym do Anglii. (Pobierz plik PDF z „Culdee of Glastonbury” 133 Brytyjscy święci przed przybyciem Romana Augustyna - PDF 300 kolejnych irlandzkich, walijskich i szkockich świętych zostanie dodanych w następnym wydaniu).

Brytyjscy Izraelici.

Istnieje ponad 3000 książek napisanych na temat „brytyjskiego izraelizmu”, które podkreślają fakty z pierwszego wieku Culdean / British Church.

Niektórzy mówią, że Culdees ukryli się. Prawdą jest, że wiele kościołów „Prawosławnych” Odszczepieńców (później nazywanych Baptystami Dnia Siódmego) zostało założonych przez wysokiej rangi oryginalne angielskie duchowieństwo prawosławne w połowie XVII wieku. Jednak ukrywanie się nie trwało długo. Wielu zdało sobie sprawę, że w obecnym kształcie kościoła mogą nadal odprawiać wszystkie prawosławne liturgie, w tym odprawiać komunię w sobotę, siódmego dnia szabatu. Kościół brytyjski przyjął swoje korzenie jako Izrael i używał starożytnych liturgii Izraela. Dotyczyło to nie tylko kościoła, ale także szlachty. Królowie i królowe są potomkami króla Dawida. Obecna królowa Anglii, kiedy została koronowana, została ogłoszona przez Arcybiskupa „Królową Izraela”, kiedy jej koronacja była transmitowana na żywo w międzynarodowej telewizji. Nie oznacza to, że w każdym pokoleniu nie były doskonałe. Nawet Izraelici mieszkający w Jerozolimie mieli wielu niegodziwych królów, którzy nawet pozwalali ludziom zapomnieć o przykazaniach Bożych.

Triumfujący chrześcijańscy Izraelici.

W latach tuż po Chrystusie ostatek stał się silniejszy niż Izrael kiedykolwiek w Starym Testamencie. My, którzy jesteśmy częścią Jego pierwocin, cieszymy się Jego prawem, które Duch Święty wypisał w naszych sercach. Niektórzy mogą twierdzić, że wciąż tylko istniała resztka wśród szerszych, prawdziwych narodów izraelskich chrześcijaństwa, to nie jest problem, możemy również debatować o procentach itp. Chrystus dał nam klucze, które dziedziców królewskich, które pierwotnie pochodziły z prawdziwego Izraela, już zrozumiały. Struktury ustanowione przez proroka Jeremiasza (czasami błędnie określane jako druidyzm) były więcej niż gotowe do zrobienia tego, co Chrystus powiedział nam, abyśmy modlili się „Jego Królestwo przyjdzie i stanie się na ziemi”. Kościół Triumfujący przeżył wiele dni niebezpieczeństwa, ale gdy rządy przychodzą i odchodzą, Kościół wyłania się jako zwycięzca, który przeżywa każdy rząd. Zgodnie z obietnicą Domu Józefa, że imię Izrael wraz ze wszystkimi jego prawami pierworodztwa zostanie spełnione, widzimy, że tylko potomkowie narodów Wielkiej Brytanii i Ameryki mieli tak wielkie błogosławieństwa Królestwa Opatrzności. Obejmuje to posiadanie najszerszej dostępnej przestrzeni do ochrony czystej religii, w której nasze ortodoksyjne wierzenia hebrajskie były utrzymywane przez wieki. Chociaż nastąpił ogólny „wielki upadek” reszty kościoła. Uważamy, że ci, którzy zapomnieli o Jego prawach, po prostu „śpią” i potrzebują przebudzenia. Jeśli nie obudzą się teraz, aby być zaliczonymi do „zwanych” „pierwocin”, to będą musieli pozostać w grobie przez dodatkowe 1000 lat do „drugiego zmartwychwstania”.

Liczne badania mogą wykazać, że pomimo wielu rozłamów, schizm i interwencji rządowych, nadal nasza prawdziwa wiara izraelicka rozkwitła wśród ludów resztek Culdees. Spokrewnione ludy znane jako Culdees są nie tylko celtyckie, ale obejmują szeregi Saksonów, Normanów i Duńczyków (wszyscy kuzyni historycznie, tj. Szkoci pochodzili z „większej Scytii”, podobnie jak Saksończycy). Bliskie pokrewne powiązania zostały utrzymane, chociaż oddzielone kanałem angielskim. Znaczna część Francji jest znana jako celtycka, podobnie jak udokumentowano, że większość Europy Wschodniej posiada.

Wielu może prześledzić swoje genealogie wstecz do Józefa z Arymatei. Nawet wielu w Irlandii dziś śledzi DNA swoich przodków od zakładników króla Neila Dziewięciu, do oryginalnego Królewskiego Domu Judei z 500 rpne. Jak udokumentowano w Walijskich Genealogiach Świętych, macie fizyczne, a nie tylko duchowe namaszczenia. Duchowy jednak Bóg wyświęcił także „nasienie”, czyli „synów proroków”, którzy są wymienni z „synami Aarona” i „synami (i córkami) Lewiego”.

Na tych starożytnych ziemiach celtyckich dziedzictwo fizyczne było lepiej utrzymywane razem z duchowym. Jest to ponadto widoczne w sukcesji biskupów Culdees od św. Dawida w Walii lub kościołów Culdean pierwotnych waldensów (za celtyckich biskupów Lyonu). Biskupi waldensów z Lyonu we Francji domagali się sukcesji od Świętego Apostoła św. Jana, podobnie jak cała Azja Mniejsza, że Rzym prześladował za separację, aby nadal obchodzić oryginalne święta hebrajskie. Pierwsi Culdees (biskup Arystobul, św. Józef Arymatea i św. Filip) zjednoczyli się z nimi wszystkimi w I wieku. Jest to udokumentowane w naszej broszurze o pierwszych 500 latach brytyjskich świętych. Okazało się, że ci wszyscy od dawna trzymają się prawdziwej ortodoksji w obliczu ekstremalnych prześladowań. Te rzeczy przychodzą i odchodzą i często są to tylko tymczasowe sprawy polityczne. Możesz chcieć dowiedzieć się więcej na ten temat, w jaki sposób resztki zwyciężyły, w naszej książce o Świętym Prawosławnym Chrześcijańskim Sabacie w sobotę:

* Bezpłatnie: „Uhonorowanie szabatu w historycznym kościele prawosławnym” KSIĄŻKA WYDANA PRZEZ NASZ KOŚCIÓŁ

Wśród historyków panuje zgoda co do tego, że pierwsi amerykańscy pielgrzymi byli „neo-Culdees”. Byli rzeczywiście bardziej ortodoksyjni niż ci, których znaliśmy przez ostatnie 50 lat. Nawet najbardziej nonkonformistyczne kościoły kongregacjonalistyczne wczesnej Ameryki nadal stosowały prawosławną liturgię angielską (tekst BCP) i do niedawna nadal stosowały naszą prawosławną liturgię.

Liturgie izraelskie. 

Obecna i starożytna liturgia angielska odzwierciedla fakty, które narody chrześcijańskie zawsze uważały za Izraelitów. Hebrajska modlitwa szama jest używany w najstarszej z naszych chrześcijańskich liturgii Culdee, a dziś znajduje się w anglikańskiej księdze modlitw wspólnych (używanej również przez katolików) jako część Eucharystii. Jest to również najstarsza modlitwa recytowana przez Żydów (pierwotnie z Wielkiego Sanhedrynu w 450 rpne [To jest mniej więcej w czasie, gdy Jeremiasz przeszczepił większość kapłaństwa, dosłowny tron Dawida (kamień bułki) i pozostałych spadkobierców Judejczyków tron do Irlandii]). Kongregacje angielskie śpiewają szamę podobnie jak Izrael. Śpiewane jest podczas Eucharystii (także święto chleba hebrajskiego, które Chrystus wskazał jako wypełnienie chleba pokładnego). Szama jest zazwyczaj śpiewana lub recytowana przed Dekalogiem (lub 10 Przykazaniami). Niektóre wersje liturgii mówią, że możesz opcjonalnie recytować hebrajski tekst szamy „Hear O Israel .. etc” zamiast recytować pełne 10 przykazań.

Sobotni szabat jest również nazywany dniem odpoczynku w „Kolekt na sobotę”. Podczas gdy większość świąt hebrajskich jest już wymieniona w Księdze Modlitw powszechnych, we wstępie czytamy, że biskup może dodać lub skrócić święta w zależności od lokalnych potrzeb i dyspozycyjności ministrów. Przeczytaj więcej na ten temat w podrozdziałach poświęconych Kościołowi brytyjskiemu w broszurze „Uhonorowanie szabatu w Kościele prawosławnym“.

Arcybiskupi i Patriarchowie.

Arcybiskup Parker, pierwszy arcybiskup Canterbury za panowania królowej Elżbiety, obiecał w swoim liście do Kalwina, dotyczący propozycji zjednoczenia wszystkich protestantów, przypominając mu, że Kościół anglikański „zachowa swój biskupstwo; ale nie od papieża Grzegorza, który wysłał tu mnicha Augustyna, ale od Józefa z Arymatei ”. (Gildas, 1525, także w „The Life and Acts of Archbishop Parker” Johna Strype, opublikowanym w 1711 r.) [Należy zauważyć, że Grzegorzowi zaciekle sprzeciwiał się św. Kolumban Culdee z opactwa Luxeuil.]

Patriarcha Cyryl Lukaris z Konstantynopola również zwrócił się do prawosławnych Anglików (zwanych także dysydentami i protestantami). Złożył wyznanie wiary, które było całkowicie zgodne z prawosławnymi Culdees. Brzmiało dokładnie tak, jak zgodził się Calvin. Kalwin również sam w większym stopniu przestrzegał liturgii prawosławnej, znacznie bardziej niż ci, którzy dziś twierdzą, że należą do kościołów kalwina potomków.

W kościołach na całym świecie było wiele uznania, że ustępują Glastonbury pod względem starożytności i pierwszeństwa.

Na Synodzie w Pizie w 1409 r., Soborze w Konstancji w 1417 r., Synodzie Sieneńskim w 1424 r. I Soborze Bazylejskim w 1434 r. Osiągnięto konsensus, że Kościoły francuskie i hiszpańskie muszą ustąpić w kwestiach starożytności i pierwszeństwa temu. Wielkiej Brytanii. Było to wyłączne dla Glastonbury jako pierwszego kościoła Hebrajskich Apostołów Chrystusa.

Karty Glastonbury.

Wielu członków rodziny królewskiej, duchowieństwa, biskupów i arcybiskupów twierdziło i dowiodło słusznego statusu Glastonbury jako prawa pierworodztwa Anglii, aby wywierać niezależność od Rzymu i starszeństwo w sprawach duchowych kościoła. W każdym przypadku nawet Rzym i Watykan musiały pasywnie zaakceptować roszczenie Glastonbury do wyższego statusu, który nie podlegał nawet Rzymowi. Nie tylko w licznych królewskich statutach sięgających pierwszego wieku, ale status ten został również potwierdzony i potwierdzony w około 30 bulli papieskich. Takie prawa potwierdzone w Kartach i Bullach Papieskich były wyższe niż jakikolwiek zakon kleru, jaki kiedykolwiek miał, nawet templariusze nie mieli tylu praw / obowiązków. Omówimy niektóre z tych praw w następnych rozdziałach.

Królowie, królowe, papieże i spadkobiercy.

Dziedzic Glastonbury, lord przeor John Nott, nie jest tak dobrze znany. W czasie reformacji, starożytna siedziba Culdees (Glastonbury) została zniszczona przez Henryka VIII. Prawie wszyscy mnisi podpisali Akt Supremacji Henryka VIII, wszyscy oprócz jednego. Był jeden mnich, który odmówił podpisania kontraktu iz powodzeniem utrzymał status przy życiu. Nazywał się John Nott. Tylko mnisi mogli wybierać następców, więc został mianowany starszym (Lord Prior) i przybył z dwoma innymi mnichami, aby złożyć petycję królowej. Wystąpił z formalną pisemną petycją, podpisaną wspólnie przez innych mnichów, o złożenie prośby królowej Elżbiety. Petycja Johna Notta została uznana za ważną i została zatwierdzona przez jej doradców. Było to więc jedno z wielu praw do uznania praktyk i tradycji hebrajskich Culdees z powrotem do „Józefa z Arymatei„. Królowa uznała jego prośbę z 1556 roku. Stwierdził w niej, że kościół należał do Józefa z Arymatei i jego spadkobierców. Stał w obronie tego najstarszego kościoła i zaproponował utrzymanie terenu bez wynagrodzenia. Napisał, że zostanie on również przekazany jego następcom (Culdean kapłan House, który jest udokumentowany z powrotem do okresu Culdean w Oxfordshire, gdzie byli Earlami, a później założył gałąź rodziny de Arden z Warwick).

Chociaż legalnie wygrał to John Nott, jego spadkobiercy utworzyli „nowe Glastonbury” w Connecticut, a ten w Anglii został prawie całkowicie porzucony ze zwykłego monastycznego stylu służby. Osoby prawdziwej wiary przeniosły się do Ameryki, podobnie jak większość namaszczenia (Dom Józefa Efraima, teraz znajdujący się pod bratem plemienia Manassesa, jak zostało przepowiedziane i wypełnione w saksońsko-amerykańskim Izraelu). Więc chociaż żaden prawdziwy kościół nie został przywrócony w starym Glastonbury, przeszedł on w stan uśpienia, podczas gdy ci sami spadkobiercy Johna Notta założyli nowe Glastonbury i kontynuowali jego większość podstawowych tradycji hebrajskich. Należy to zachować w równowadze zgodności z hebrajskim prawem nakazowym, które było stale przyjmowane przez wspomnianą rodzinę, oraz z powrotem do pierwotnych statutów z Glastonbury, pierwotnych praw i praw dziedziczenie w ramach zwykłej praktyki Culdean pierworodnych synów kapłanów. Podobnie jak „synowie proroków”, następstwo obowiązków kapłańskich wiązało się nie tylko z krajami, ale z posługą, dokądkolwiek prowadzi. Biura sukcesji dla tego domu to kilka linii Judy i Dawida, którzy zawarli przymierze, aby rządzić i służyć prawdziwemu Izraelowi Saksońsko-Amerykańsko-Manassesa.

Niektóre cytaty dotyczące tego rodzaju dziedziczenia są udokumentowane w Jamison's „Ancient Culdees”, rozdział 2

„... podobnie jak kapłani podlegający prawu (rabinów), byli następcami dziedziczenia”

„..W kościele Saint Andrews the Culdees objęli urząd dziedzicznie”

„Culdees of Ireland praktykowali dziedziczną sukcesję, biskupstwo Armagh mogło zademonstrować piętnaście pokoleń”. (Czytać więcej. Przeczytaj także nasz artykuł „Sukcesja apostolska" i "Glastonbury prowadzone przez żonatych księży hebrajskich“)

Jest to również dalej udokumentowane w innych pracach, takich jak „ANTYKI KOŚCIELNE CYMRY” CZYLI STAROŻYTNY KOŚCIÓŁ BRYTYJSKI JEGO HISTORIA, NAUKA I RYTYKI ”- POBIERZ CAŁĄ KSIĄŻKĘ PDF

Historycznie wiele z Prawosławni mnisi mieli żony i dziecii udali się na emeryturę do opactwa Glastonbury. Niektórzy z nich byli młodymi studentami, którzy tam się kształcili. Wielu królów przeszło tam na emeryturę, aby zostać mnichem, pozostawiając swoje obowiązki polityczne, żony i dzieci tylko na odwiedziny i poświęcenie całego swojego czasu kościołowi Culdees. W opactwie przez wieki zwalczano celibat. Podobnie jak prawosławni księża składał się z duchowieństwa żonatego. Benedyktyni przybyli później, ale byli oni również mile widziani w instytucjach Culdee.

Nasze artykuły o fizycznych potomkach celtyckich klasztorów są dobrze udokumentowane. Hebrajskie prawa czystości były już wystarczającą ochroną przed nieczystością w czasie służby kapłańskiej. Jest to lepiej opisane w naszym artykule: „Celtyccy księża byli żonaci, większość opatów była żonata, wielu mnichów było żonatych“.

Prawa przekazane potomkom w duchowym namaszczeniu.

Formalna prośba księdza Johna Notta z Glastonbury, którą otrzymała królowa, faktycznie zachowała kilka bardzo ważnych i starożytnych praw Culdean. Prawa te, które powstały w I wieku, zostały ponownie ratyfikowane i potwierdzone przez wielu kolejnych królów, duchownych i papieży.

Tak więc następny w linii sukcesji z prawami Glastonbury Culdean byłby wczesny pionier Ameryki, który jest również genealogicznym potomkiem Józefa z Arymatei. Ta rodzina Nottów wykazała nie tylko fizyczną genealogię (i testy DNA), ale także pokorne, ale potężne namaszczenie duchowe Dawida, Józefa z Arymatei i Proroków. Ta amerykańska rodzina Johna Notta jest bardzo dobrze udokumentowana w rolach przywódczych w Ameryce. Jednym z nich był ten, który zarządził jako główny sędzia w Wethersfield, aby nakreślić linie New Glastonbury w 1653 roku, a później zamówić artykuły wiertnicze dla milicji z Glastonbury. Był najdłużej służącym strażnikiem kilku kolejnych gubernatorów Connecticut. Był sędzią wspomnianego gmachu sądu w czasie i miejscu, w którym napisano pierwszy i kolejne artykuły „Nieustającej Konfederacji” jako „dla rozwoju Królestwa Jezusa Chrystusa i utrzymania czystości ewangelii”, jak to było przyjęty przez pozostałe kolonie jako „jedyny cel” zjednoczenia Ameryki, poprzedzający dominację Anglii w zaangażowaniu we wspomnianą „Pierwszą Konstytucję Ameryki” (zwaną również „Podstawowymi Zakonami Connecticut”) sporządzoną w jego sądzie.

Prawa Glastonbury do banowania i uwalniania.

Culdees są rejestrowani jako posiadający prawa międzynarodowe przekraczające prawa niesławnych „Templariuszy”. Culdees byli później znani w historii jako kapelani templariuszy.
Jednym z najobszerniejszych statutów, który był wielokrotnie ponownie ratyfikowany i gwarantowany przez kolejnych królów na arenie międzynarodowej, w tym przez Papieża (z pełną autonomią poza strukturą rzymską), był akt króla Edmunda z 944 r., Opisujący arcykapłańskie prawa Kuldeów.
Król Edmund ponownie uznał wszystkie prawa w poprzednich Kartach Niepodległości w Glastonbury, które zostały podpisane przez: króla Edwarda, Alfreda, Kentwyna, Inę, Cuthreda i wielu innych królów i duchowieństwa z I wieku.
W szczególności wspomniał o prawach
Burghbrice, hundredsoena, Athas, Ordelas, Infangentheofas, Homsocna, Frithbrice, Foresealle, Toll i Teame. 
Jednym z praw było zakazanie jakiejkolwiek osobie wstępu do świętego Glastonbury. Włączając tekst, że każdy „duchowny domu” ma prawo interweniować w sprawach karnych w dowolnym miejscu w Królestwie, nawet do ułaskawienia i zwolnienia każdego więźnia, który miał zostać stracony.
Prawa te były uznawane przez kolejnych królów aż do Henryka VIII. Tylko jeden „duchowny domu” John Nott odmówił podpisania aktu supremacji Henry'ego. 21 listopada 1556 r. Złożył formalną petycję do królowej Elżbiety, która została formalnie przyjęta przez królową, wskazaną w listach głównego skarbnika, w inwestycji opata Westminster oraz w listach arcybiskupa Canterbury. W tekście suwerennego duchownego John Nott (również de iure hrabia kilku hrabstw) faktycznie potwierdził, że prawa kościelne i do ziemi
są zabezpieczone dla swoich następców.

Historycy doszli do wniosku, że wraz z przedwczesną śmiercią królowej wszystkie wysiłki zostały wstrzymane, aby przywrócić prawdziwy dom klasztorny w Glastonbury.

Jednak te duchowe i świeckie prawa, które należą do Culdees of Glastonbury, były kontynuowane zgodnie z pierwotnymi nakazowymi prawami, które ich dotyczą. Sięgają one do praw biblijnych, które spadkobiercy zawsze pozostawali jako ich autorytet we wszystkich tych sprawach, gdziekolwiek się udają.

Te bardzo duchowe prawa były kontynuowane z wieloma znakami potwierdzenia aż do amerykańskich kolonii izraelskiej opatrzności i przeznaczenia Manassesa, aby wyprzedzić jego bratniego plemienia Efraima, jak Jakub określił to jako rotacyjną dominację między nimi. Rzeczywiście doszło do skutku zarówno w powstaniu nowej Konfederacji w Ameryce, jak i przy założeniu Nowego Miasta Glastonbury (jak jest powiedziane, że „dzięki dobrobytowi miasta Boże zostaną rozprzestrzenione za granicę” Za 1:17).

Duchowny John Nott z Glastonbury był tylko statkiem, a sędzia John Nott z Wethersfield był tylko kolejnym sługą w tym większym, ogólnie rzecz biorąc, plemiennym poddanym celto-saksońskich ludów.

Ta linia celto-saksońska jest również utrzymywana przez potomków Johna Notta. Rodowody są dostępne dla zainteresowanych. Legalne dziedzictwo krwi wywodzi się z naszej obecnej Prymas, która posiada wiele linii Culdees (w tym O'Neilów, MacGregorów i wielu innych, z których wszystkie wywodzą się ze szlachectwa do dziesiątego pokolenia). Wszystko to pochodzi od Primace Dr. Stephen Michael d'Guelph Brunswick Nott.

Założenie kościoła Culdee w południowej Kalifornii.
+ Biskup Leroy Crouch ponownie ustanowił kościół Culdees w ramach Ministerstwa Restauracji od lat 80. do 90. W jego kościele przemawiali liczni mówcy eksperci na temat Culdees, w tym czołowy żyjący badacz tego tematu, E. Raymond Capt. (Zobacz niektóre jego prace w załączniku do tego artykułu). Inni, którzy byli aktywistami w tym temacie i regularnie przemawiali w zborze, to Sheldon Emry i pastor Dan Gayman.
Na korytarzach sanktuarium wisiał najcenniejszy skarb Szkocji - Deklaracja z Arbroath (dowód, że Szkoci są Izraelitami ze Scytii), gdzie Szkoci twierdzili, że zostali potwierdzeni w wierze przez apostoła Andrzeja (i jego asystenta Artistobulus) i że pochodzą z regionu gotyku scytyjskiego w pobliżu Morza Czarnego.

Our Current Primace of the OCC, Rev. Dr. Stephen M.K. Brunswick.

(Main Lines of Apostolic succession found below)

Inspirujące świadectwo życia ++ Stephena jest szerszym tematem, jednak tutaj są tylko główne wydarzenia duszpasterskie w Kościele prawosławnym Culdees tylko w kategoriach chronologicznych.

It should be most noted his succession was not only confirmed ecclesiastically and electoral, but also of spiritual, intellectual, theological, social cultural, politically and also of legally being the physical firstborn heir (of not only the older feudal law but also of other successions) as literal heir-at-law in multiple branches of the Glastonbury church of Iona and of Glastonbury church entities, and more. His main male line of direct feudal (first-born) inheritance were as the first builers of the new Glastonbury assembly in America as local Judge and head Minister(and succeeding sons in the same office in the original de jure estates), and the same family were fully recognized as the family of John Nott, holding title to the original Glastonbury lands, as confirmed in the Royal courts. His Brunswick family’s first marriage in America was to the McNeil-McGregor (Iona region Royals of Scotland ie Dal Riata) and on the other side of the family the McRoys of “Red Branch” Knights of Ireland. These lines culminating in the Brunswick Princely line, the line still in de jure claim of the Greater Saxony region, is all in full compliance with the standard Culdees practice from the time of King Ine(7th Century), and forward, that the church Primace is selected from these branches (and combinations) of the original Royal families.

Jego chronologia ministerstwa

W roku Pańskim 1990, w wieku 12 lat + Stephen po raz pierwszy znalazł się pod kuratela of +Bishop Pastor Leroy Crouch, at the Culdees Church in Garden Grove California, while his Parents were the Landlords of the property. Crouch was a speaker for numerous Ministries that included America’s Promise speaking tours, and had made several course lectures that are carried in their catalogs.

W roku Pańskim 2000, po 10 latach pracy jako świecki w kościele Culdees w Orange (Ministerstwa Restauracji) i trzech latach skoncentrowanych studiów + Stefan został oficjalnie namaszczony i wyświęcony na Kapłan i Ewangelista by +Bishop Lesley Boyle, Assistant Pastor of the late Bishop Pastor Crouch.

W roku Pańskim 2003, + Stephen został Kapelan for several local community organizations, performing weddings, baptisms, communion, and other church services.

W roku Pańskim 2003, Został stworzony Menedżer z Korzenie Celtów Bookshop, należący do dr Warrena Johnsona. Od 2002 + Stephen został uznany za Uczony dr Johnsona i innych członków zarządu Amerykańskiego Instytutu Teologicznego, który opublikował swoje prace na temat teologii egzegetycznej w zaawansowanych materiałach szkoleniowych seminarium Western Division. Pełnił funkcję stałego wykładowcy i profesora honorowego.

W roku Pańskim 2003, + Biskup Wesley Perkins i + Biskup Lesley Boyle konsekrowali Stephena jako św Biskup z kościoła, sprawując nadzór nad wieloma zgromadzeniami w hrabstwach Orange County, San Bernardino i Riverside.

W roku Pańskim 2007, + Stephen został poproszony o założenie Culdean Mission (i Abbey) na południu Holandii. Jego różne posługi kapłańskie, posługując w kościołach w Holandii, Europie i Wielkiej Brytanii, były promowane przez różne ministerstwa. Kilka biuletynów, w tym czasopisma ortodoksyjne, katolickie i protestanckie, podkreślało jego „Krucjatę pielgrzymkową 2010” w celu „Odzyskania praw kościelnych Glastonbury” oraz jego udaną posługę w kilku zborach jako „opat odwiedzający”. Opat stał się przestarzały w 2012 roku.

W roku Pańskim 2009, + Bp Wesley Perkins i + biskup Lesley Boyle wyświęceni + biskup Stephen as Biskup w Holandiii wspólnie podpisali a list referencyjny za jego ostateczny wybór na arcybiskupa jurysdykcji krajów Beneluksu. Świadectwo święcenia został również odebrany.

W Roku Pańskim 2010, + Został Stephen Michael Lord przeor Glastonbury, ze względu na wspaniałe osiągnięcia pozycji książkowych z Glastonbury w księgarni ministerialnej i uznanie dziedzicznych pokrewieństw z ostatnimi zatwierdzonymi przez królewsko strażnikami Glastonbury. Po długiej służbie, ranga ta została potwierdzona przez duchownych Culdean (w tym szkockich i irlandzkich) w Glastonbury. To był rok, w którym kościół katolicki przestał organizować procesje w Glastonbury. Aby wypełnić, we właściwym czasie, + Stephen poprowadził procesję sztandarów do Tor, gdzie zostały udzielone modlitwy konsekracyjne. Ekipa filmowa z Galatia filmow prowadziła zapis na ewentualny przyszły dokument. Raty sztandaru kościoła na Tor zostały sfotografowane i opublikowane w kilku biuletynach. Spotkanie około 30 osób oklaskiwało wydarzenie, które nazwano „odzyskaniem Glastonbury”. Spotkania te zostały również sfotografowane i opublikowane.

W Roku Pańskim 2013, arcybiskup Berlina, kanclerz Amerykańskiego Kościoła Prawosławnego i inni biskupi, uznali status kościoła kuldańskiego, nasz starszeństwo, celtyckie pierwszeństwo wśród Kościołów zachodnich i pełną autonomię. Dali nam również pozwolenie, byśmy służyli ich kościołom. To był urzędnik list uznania i komunii między OCC a AOCC, z odniesienie naszej dobrej współpracy w służbie od ponad pięciu lat.

W roku Pańskim 2015, + Stephen został wyświęcony na Prymasę (biskupa wiodącego / arcybiskupa) przez trzech arcybiskupów. Arcybiskup Berlina + Peter Becker (pierwotny biskup konsekrujący) i arcybiskup + Blake Allan Hammacher (asystujący biskup), dokonali kanonicznej konsekracji + Stephena jako Arcybiskup AOCC Archidiecezji Niderlandów i Nizin (Benelux) z warunkami pełnej autonomii prawosławnego kościoła kuldańskiego. Arcybiskup asystujący + Ambroży von Sievers, Kościół Katakumby Prawosławnych Chrześcijan, dostarczył zaświadczenie o ponownej integracji z Kościołem prawosławnym i formalnie uznany + Arcybiskup (lub Primace) Stephen Michael d'Guelph Brunswick z kościoła Culdee, i (tytularny) Arcybiskup Glastonbury.

Dzień poświęcenia spotkał się z różnymi cudami i cudami, jako znak, że został ustanowiony przez Boga. Zainteresowane strony mogą poprosić o różne dowody.

Co pół roku + Stephen spotyka się z duchownymi z Glastonbury i innymi osobami zaangażowanymi w posługę miejscowej ludności (i pielgrzymów). Niektórzy pracują w pełnym wymiarze godzin w służbie, inni w muzyce, niektórzy w wykonywaniu Boskich liturgii, a inni w pisaniu i rozpowszechnianiu literatury w niepełnym wymiarze godzin.

W Roku Pańskim 2017, +Stephen as a result of his thesis (book manuscript, “The Sabbath in the True Orthodox Church”) was awarded a Doctorate of Theology from Saint Peter & Paul College and University Instituti Sancti Pauli. He may use in His style Jego Eminencja ++ Arcybiskup dr Stephen d'Guelph Brunswick, DT (W OCC nazywany jest Prymasem bez dodatkowych tytułów i zewnętrznie skraca to do wielebnego dla jedności w innych nowoczesnych kościołach międzynarodowych, które są uważane za część jednego ciała Chrystusa. Czy zechcesz zwracać się do niego jako „panie” w imieniu jego Królewskiego i Cesarskiego dziedziczenie lub wyższe tytuły „Wielebny Dr” lub Wielebny jest również w porządku i akceptowalny, ponieważ bracia powinni pracować z jak najmniejszą liczbą przeszkód).

In the year of our Lord, 2019, His Eminence, Rev Dr Stephen M.K. Brunswick re-launched the audio courses of the late Bishop Pastor Crouch through the Priory of Salem at Missouri and via the http://youtube.com/thebrunswickers Youtube channel.

In the year of our Lord, 2020, His Eminence, Rev Dr Stephen M.K. Brunswick established the Ministry of St. Andrew’s and St. Joseph’s at Dixieland Rd, Arkansas.

Oto kilka z linii kapłańskich, które są uznawane w kręgach prawosławnych chrześcijaństwa (na wschodzie i zachodzie). Te linie łączą się w bezpośredniej kolejności, począwszy od Świętych Apostołów, w ceremonii konsekracji namaszczenia i nałożenia rąk. http://orthodoxchurch.nl/2020/04/lines-of-apostolic-succession-of-prince-archbishop-dr-stephen-m-dguelph-brunswick-primace-occ/

As a visiting Bishop to a foreign jurisdiction it is customary that a re-consecration is performed, to confirm the validity of the sacraments within those congregations.

Chociaż niektórzy uważają, że te konsekracje nie są konieczne, kilka uniwersytetów na całym świecie uważa je za wymóg dla każdego, kto pełni służbę kapłańską. Kościół angielski i wiele innych kościołów, które nie są objęte strukturą Rzymu, postanowiło zachować sukcesję biskupią. Obejmuje to wszystkie międzynarodowe wyróżnienia, ponieważ mówi, że angielski kościół „zachował swój biskupstwo, ale nie od papieża Grzegorza, który wysłał tam mnicha Augustyna, ale od Józefa z Arymatei”. Jest to połączone z szerszym ponownym ustanowieniem i uznaniem w ramach Wschodniego Kościoła Prawosławnego (Prawosławnego Kościoła Prawosławnego, który uniknął masakr bolszewickich, żyjąc w katakumbach, AKA Catacomb Church. Zgodnie z kanonami pierwotnego rosyjskiego kościoła, aby zachować Szabat w sobotę).

[Uwaga specjalna w szabat:Apostolskie Didascalia zostały uznane za kanoniczne w większości prawosławnego świata, a szabat przypada na sobotę i nazywany jest dniem odpoczynku i kultu. W Stoglavie oficjalnym rękopisie Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej z 1556 roku, zawierającym materiały z Soboru Moskiewskiego za panowania Iwana IV (1531-1584), znajduje się rozdział poświęcony szabatowi:
„Z upoważnienia Piotra i Pawła nakazujemy ludziom pracować w ciągu tygodnia. Ale w Subota (szabat) i Nedelja (niedziela) niech czczą w Kościele i modlą się, i niech się czegoś nauczą ze względu na dobrą wiarę. Subota to obraz całego stworzenia, podczas gdy Nedelja to dzień zmartwychwstania ”. Przeczytaj więcej w książce wydanej przez Jego Eminencję ++ Arcybiskupa Dr. Stephena Michaela, „Uhonorowanie szabatu w Kościele prawosławnym“.]

(In Short: + Stephen Michael (Nott-Brunswick) został konsekrowany 7 lutegoth, 2015 jako arcybiskup Glastonbury i prymasa kościoła Culdees ' by three Orthodox Archbishops of valid Apostolic Succession in right standing within our communion.)

Dodatek.
Dodatek Uwaga 1
E. Raymond Capt on „CULDEES”
(Quidam advanae - „some strangers” - stara łacina. W późniejszej łacinie „Culdich” lub anglicised, „Culdees”) (E. Raymond Capt, „The Traditions of Glastonbury”, str. 41
Kiedy Józef i grupa Betanii wylądowali na Wyspach, a nawet późniejsi uczniowie, którzy mieli pochodzić z Galii, nie nazywano ich chrześcijanami, ale raczej „Culdees”, co oznacza „niektórzy nieznajomi”, co pochodzi od „Ceile De”, co oznacza „ Sługa Pański ”. W starożytnych brytyjskich triadach Józef i jego dwunastu towarzyszy nazywani są Culdees, podobnie jak Paweł, Piotr, Łazarz, Szymon Zelota, Arystobul i inni z tamtejszej wędrówki, a imię to nie jest znane poza Wielką Brytanią. Przypisuje się go Cymricowi i chociaż Gal był Celticem, nigdy nie używano tam nazwiska „Culdee”.
W późniejszych latach słowo Culdee podkreślało, że to chrześcijański Kościół „Culdee” był pierwotnym Kościołem Chrystusa na ziemi. Został nazwany Culdee Church dopiero w 939 rne, w dokumentach kościelnych w kościele św. Piotra w Yorku. Według przekazów Kanonicy Yorku byli nazywani Culdees dopiero za panowania króla Henryka II (AD 1133-1189). W Irlandii tak nazwano całe hrabstwo. W Szkockim Kościele można było znaleźć najnowsze użycie nazw „Culdee” i „Culdish”. Pierwszymi konwertytami Culdees lub „uchodźców judejskich” byli druidzi z Wielkiej Brytanii.
 
Dodatek Uwaga 2
„Celt, Druid and Culdee” (1973)
przez
Isabel Hill Elder
KULDY
Prześledzenie historii Culdees od czasów św. Kolumby jest stosunkowo łatwym zadaniem; znalezienie ich pochodzenia jest trudniejsze. W drobiazgowym badaniu, które obejmuje takie śledztwo, okazuje się, że nazwisko Culdee ma zupełnie inne pochodzenie niż to, które zwykle mu przypisuje się.
Zanikanie pochodzenia Culdich (anglicized Culdees) skłoniło wielu pisarzy do przypuszczenia, że ich imię wywodzi się z ich życia i pracy. Interpretacje „Cultores Dei” (czciciele Boga) i „Gille De” (słudzy Boży) są genialne, ale nie posuwają się daleko, aby rozwiązać problem. Culdich jest nadal w użyciu wśród niektórych Gael, z Cultores Dei i Gille De nic nie wiedzą. (1)
John Calgan, znany hagiolog i topograf, tłumaczy „quidam advanae” Culdicha - pewni nieznajomi (2) - szczególnie nieznajomi z daleka; wydawałoby się to niezrozumiałą interpretacją imienia tych wczesnych chrześcijan, gdyby nie stwierdzenie Freculphusa (3), że niektórzy przyjaciele i uczniowie naszego Pana, podczas prześladowań, które nastąpiły po Jego Wniebowstąpieniu, znaleźli schronienie w Wielkiej Brytanii w roku 37 ne ( 4) Dalej, oto silna, niezmienna tradycja w zachodniej Anglii przybycia do tego kraju we wczesnych dniach AD niektórych „uchodźców judejskich”. Wydaje się niemożliwe, aby nie doszło do wniosku, że Colgan's Culdich, `` niektórzy nieznajomi '', byli jednym i tym samym z tymi uchodźcami, którzy znaleźli azyl w Wielkiej Brytanii i zostali gościnnie przyjęci przez Arviragusa (Caractacusa), króla Brytyjczyków Zachodu lub Sylurów i tymczasowo osiedlili się w kolegium druidów. Ziemia w wymiarze dwunastu skór lub pługów, na których zbudowali pierwszy kościół chrześcijański, została im przekazana w darmowym darze przez Arviragusa. Ta ziemia nigdy nie była opodatkowana. Spośród dwunastu skór ziemi przyznanych temu kościołowi przez Arviragusa, Domesday Survey, 1088 r., Dostarcza konformacji. - Domus Dei w wielkim klasztorze w Glastonbury. Ten kościół w Glastngbury posiada we własnej willi XII skóry ziemi, które nigdy nie płaciły podatku. (5)
W Concilia Spelmana (6) znajduje się grawerunek na mosiężnej płycie, która była wcześniej przymocowana do kolumny, aby zaznaczyć dokładne miejsce kościoła w Glastonbury. (7) `` Pierwsza podstawa Boga, pierwsza podstawa Świętych w Brytania, powstanie i fundament wszystkich religii w Wielkiej Brytanii, miejsce pochówku świętych ”(8). Talerz ten został wykopany w Glastonbury i wszedł w posiadanie Spelmana.
Z „masy dowodów”, którym Wilhelm z Malmesbury podał dokładne badania, wynika, że starożytność kościoła w Glastonbury była niepodważalna. On mówi:
„Od starożytności zwanego przez rozróżnienie„ Ealde Chirche ”, to jest z początku Stary Kościół z plecionki, delektował się nieco niebiańską świętością, nawet od samego jej założenia, i wypuszczał ją po całym kraju, żądając najwyższej czci, chociaż struktura była wredna. Dlatego zgromadziły się tutaj całe plemiona niższych klas, tłocząc się na każdej ścieżce; dlatego zgromadzili bogatych, pozbawionych przepychu; stąd stał się zatłoczoną rezydencją religijną i literacką. Bo, jak słyszeliśmy od ludzi z dawnych czasów, tutaj Gildas, historyk, ani niewykształcony, ani nieelegancki, urzeczony świętością tego miejsca, przebywał tu na kilka lat. Ten Kościół jest więc z pewnością najstarszym, jaki znam w Anglii, i stąd pochodzi jego nazwa. Ponadto istnieją dokumenty o niemałej wiarygodności, które zostały odkryte w pewnych miejscach, z następującym skutkiem: Żadne inne ręce niż ręce uczniów Chrystusa nie wzniosły kościoła w Glastonbury…. bo gdyby Apostoł Filip dotarł do Galów, jak opowiada Freculphus w czwartym rozdziale swojej drugiej księgi, można by sądzić, że umieścił to słowo także po drugiej stronie kanału. '' (19)
Pierwszymi nawróconymi Culdees byli druidzi. Druidzi w Brytanii, przyjmując chrześcijaństwo, nie napotkali trudności w pogodzeniu nauki Culdees, czyli „uchodźców judejskich”, z ich własną nauką o zmartwychwstaniu i dziedzictwie życia wiecznego. Wielu pisarzy skomentowało niezwykłą zbieżność, jaka istniała między dwoma systemami - druidyzmem i chrześcijaństwem. (Wśród druidzkich imion Najwyższego Boga, których używali przed wprowadzeniem chrześcijaństwa, były terminy: „Dystrybutor”, „Gubernator”, „Tajemniczy”, „Cudowny”, Przedwieczny ”, określenia ściśle pochodzenia Starego Testamentu. (10)
Taliesen, bard z VI wieku, oświadcza:
„Chrystus, Słowo od początku, był od początku naszym nauczycielem i nigdy nie straciliśmy Jego nauki. Chrześcijaństwo było nowością w Azji, ale nigdy nie było czasu, w którym druidzi Brytanii nie wyznawali jej doktryn. '' (11)
Z `` Kościelnych Antykwariów '' Cymry dowiadujemy się, że druidzi sylurscy przyjęli chrześcijaństwo przy pierwszym ogłoszeniu na tych wyspach i że z prawa do sprawowania urzędu zostali wybrani wyłącznie na ministrów chrześcijańskich, chociaż ich pretensje do przywilejów narodowych jako takie nie były ostatecznie usankcjonowane aż do panowania Lles ap Coel (Lucjusza), AD 156. Mimo to wszystkie przywileje i immunitety bardów były uznawane przez prawo przed panowaniem tego króla.
A ci druidzi, którzy poprzednio mieli władzę nad wiarą Brytów, teraz stali się pomocnikami ich radości i stali się przywódcami niewidomych, którzy dzięki Bożemu miłosierdziu trwają na tej wyspie od wielu burz i ciemnych mgieł czasu aż do dzień dzisiejszy. '' (12)
Walijska triada wspomina Amesbury (Avebury) w Wiltshire jako jedno z trzech wielkich druidzkich „Cors” lub kolegiów w Wielkiej Brytanii i jedno z najwcześniejszych, które przeszły na chrześcijańskie cele. W kościele należącym do tego kolegium było dwa tysiące czterystu „świętych”, to znaczy było ich stu na każdą godzinę dnia i nocy na zmianę, bez przerwy uwielbiając Boga. Ten sposób kultu był bardzo powszechny we wczesnym Kościele (13).
Chrześcijański król Lucjusz, trzeci w pochodzeniu z Winchester, oraz wnuk Pudensa i Claudii (14) zbudowali pierwszego ministra na miejscu druidycznego kor w Winchester, a podczas Rady Narodowej, która odbyła się tam w roku 156, ustanowił chrześcijaństwo religią narodową jako naturalny następca druidyzmu, kiedy chrześcijańska służba została włączona do wszystkich praw hierarchii druidów, łącznie z dziesięcinami (15).
Przejście od druidyzmu nie było zwykłym arbitralnym aktem króla, ponieważ zgodnie z prawem druidów były trzy rzeczy, które wymagały jednomyślnego głosowania narodu: pozbawienie suwerena, zawieszenie prawa, wprowadzenie nowości w religii. . (16)
Arcybiskup Usher cytuje w tym punkcie dwudziestu trzech autorów, w tym Bede i Nenniusa, a także przedstawia dowód ze starożytnych monet brytyjskich. (17) Tak bezsporny był argument, że na Soborze w Konstancji został on przedstawiony jako argument za brytyjskim pierwszeństwem.
`` Istnieje wiele okoliczności '', pisze Lewis Spence, `` związanych z Culdees, aby wykazać, że jeśli praktykowali jakiś gatunek chrześcijaństwa, ich doktryna nadal zachowywała dużą część filozofii druidów i że rzeczywiście byli oni bezpośrednimi potomkami kasty druidów. …
Culdees, którzy mieszkali na Ionie i wyznawali rządy Kolumby, byli schrystianizowanymi druidami, mieszając ze swoją wiarą duży element starożytnego kultu druidów. . . . Ale całą swoją moc przypisywali Chrystusowi - Chrystus jest moim Druidem, powiedział Columba. '' (18)
Toland mówi, że:
„… Druidzkie kolegium w Derry zostało przekształcone w klasztor Culdee. W Walii druidyzm przestaje być praktykowany pod koniec PIERWSZEGO wieku, ale długo po nadejściu św. Patryka główni monarchowie Irlandii przylgnęli do druidyzmu… Laegaire i wszyscy prowincjonalni królowie Irlandii jednak przyznali każdemu człowiekowi wolność głoszenia i wyznawania religii chrześcijańskiej, gdyby tylko zechciał '' (19).
Zgromadzone dowody wczesnych historyków nie pozostawiają cienia wątpliwości, że Wielka Brytania była jednym z pierwszych, jeśli nie PIERWSZYM krajem, który otrzymał Ewangelię, oraz że misjonarze apostolscy odegrali kluczową rolę we wpływie na zmianę, w wyniku której rodzima religia druidyzmu połączyła się z chrześcijaństwem. (20)
Jest to niezwykła okoliczność, że chociaż posągi bogów i bogiń dominują w pogańskich miejscach egipskich, greckich, rzymskich, hinduskich i innych bałwochwalczych narodów, w Wielkiej Brytanii NIE znaleziono SZTUKI IDOLA ani OBRAZU.
Jeśli argumentuje się mitraizmem, aby zakwestionować to stwierdzenie, należy zauważyć, że najeźdźcy nie byli wolni od bałwochwalstwa. Kult Mitry był importem rzymskim. Brytyjczycy byli całkowicie wolni od wszelkich form bałwochwalstwa; nigdy nie przyjęli mitraizmu. Inwokacja Druidów była skierowana do JEDNEJ wszechleczącej i wszechobronnej mocy. Czy możemy się dziwić, że tak chętnie przyjęli ewangelię Chrystusa?
Dalsze wsparcie dla wczesnego wprowadzenia chrześcijaństwa do Wielkiej Brytanii pochodzi z następujących bardzo różnorodnych źródeł:
EUSEBIUS z Ceasarea mówi o misjach apostolskich do Wielkiej Brytanii jako o sprawach cieszących się złą sławą. `` Apostołowie przeszli za ocean na wyspy zwane Wyspami Brytyjskimi '' (21).
TERTULLIUS z Kartaginy, AD208, ucieleśnienie najwyższej nauki tego wieku, mówi nam, że Kościół chrześcijański w drugim wieku rozciągał się na `` wszystkie granice Hiszpanii i różne narody Galii i części Brytanii niedostępne dla Rzymian, ale poddane Chrystusowi. '' (22)
ORIGEN w trzecim wieku stwierdza: „Moc Pana jest z tymi, którzy w Wielkiej Brytanii są oddzieleni od naszych wybrzeży” (23).
„Od Indii do Wielkiej Brytanii”, pisze św. Jerome w 378 roku, „wszystkie narody rozbrzmiewają śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa” (24).
ARNOBIUS na ten sam temat pisze: `` Słowo Boże przebiega tak szybko, że w ciągu kilku lat Jego słowo nie jest ukrywane ani przed Indianami ze Wschodu, ani przed Brytyjczykami na Zachodzie '' (25).
CHRYSOSTOM, patriarcha Konstantynopola, AD 402, dostarcza dowodów w następujących słowach: „Wyspy Brytyjskie, które leżą za morzem i leżą w oceanie, otrzymały cnotę Słowa. Znajdują się tam kościoły i wznoszone są ołtarze. Chociaż powinieneś iść nad ocean, na Wyspy Brytyjskie, tam powinieneś usłyszeć, jak wszyscy ludzie dyskutują o sprawach wykraczających poza Pismo Święte. (26)
GILDS, brytyjski historyk, pisząc w 542 r., Stwierdza: „Z pewnością wiemy, że Chrystus, Prawdziwe Słońce, obdarzył naszą wyspę swoim światłem, znajomością Jego przykazań, w ostatnim roku panowania Tyberiasza Cezara w 37 r.”. (27)
Sir HENRY SPELMAN stwierdza: `` Mamy liczne dowody na to, że ta nasza Brytania otrzymała wiarę i to od uczniów samego Chrystusa wkrótce po Ukrzyżowaniu '' (28).
POLYDORE VERGIL zauważa: „Wielka Brytania była ze wszystkich królestw pierwszym, które przyjęło Ewangelię” (29).
Fakt, że Lucjusz ustanowił chrześcijaństwo religią państwową, wyklucza roszczenia Kościoła łacińskiego do tej wzniosłości. To, że ten wczesny establishment został uznany poza granicami Wielkiej Brytanii, dobrze wyraża Sabellius, AD 250. `` Chrześcijaństwo było prywatnie wyrażane gdzie indziej, ale pierwszym narodem, który ogłosił je swoją religią i nazwał siebie chrześcijanami, od imienia Chrystusa, była Brytania '' (30), a Ebrard zauważa: `` Chwała Wielkiej Brytanii polega nie tylko na tym że była pierwszym krajem, który jako naród publicznie ogłosił się chrześcijaninem, ale wyznał to, gdy samo Imperium Rzymskie było pogańskie i okrutnym prześladowcą chrześcijaństwa ”.
Autor „Vale Royal” stwierdza: „Chrześcijańska wiara i chrzest przyszły do Chester za panowania Lucjusza, króla Brytów, prawdopodobnie z Cambrii, około 140 roku ne” (31).
Mówi się, że misjonarze przybyli z Glastonbury, odległego tylko o trzydzieści mil, aby uczyć druidów z Amesbury o wierze chrześcijańskiej. Kiedy druidzi przyjęli i głosili chrześcijaństwo, ich uniwersytety zamieniono w chrześcijańskie kolegia, a kapłani druidzi zostali chrześcijańskimi pastorami; przejście było dla nich naturalne.
W czasach Giraldusa Cambrensisa (XII wiek), w wyniku doktryny rzymskokatolickiej, męczeństwo i celibat były znacznie przereklamowane i uważano, że za wyrzutę druidom, że żaden z ich świętych nie `` scementował '' fundamentów Kościoła ich krew, wszyscy są spowiednikami, a nikt nie zdobędzie koronę męczeństwa. (32)
Absurdalny zarzut, obwiniający ludzi za ich rozsądek, umiar i człowieczeństwo oraz nakładający na nowo nawróconych podatek za to, że nie prowokują prześladowań w celu uzyskania męczeństwa.
Nie twierdzi się, że każdy pojedynczy druid i bard przyjął chrześcijaństwo przy jego pierwszym ogłoszeniu w Wielkiej Brytanii. Nawet po tym, jak chrześcijaństwo stało się religią narodową, drobni królowie, książęta i szlachta zachowali w wielu przypadkach druidów i bardów. Druidyzm nie wygasł całkowicie przed prawie tysiącem lat po Chrystusie.
Gdyby duża kolekcja brytyjskich archiwów i MSS zdeponowana w Verulum dopiero w 860 r. Dotarła do naszych czasów, nieocenione światło zostałoby rzucone na tę sprawę, podobnie jak na wiele innych tematów rodzimego zainteresowania.
Czytamy w historycznym eseju `` The Ancient British Church '' księdza Johna Pryce'a, który otrzymał nagrodę na National Eisteddfod w 1876 roku, następujące słowa:
W tym odległym zakątku ziemi (Wielkiej Brytanii), odciętym od reszty świata, nieczęsto odwiedzanym, z wyjątkiem kupców z przeciwległego wybrzeża Galii, lud, który tylko przekazał rzymskiemu umysłowi ideę nieokiełznanej zaciekłości, był przygotowywany Pan. Przepowiadając całość od początku i ostatecznie doprowadzając dzieło do końca, Boski Logos objawił się im w osobie Chrystusa, jako urzeczywistnienie ich instynktów poszukujących i spełnienie ich najwyższych nadziei. Trudno byłoby wyobrazić sobie, by chrześcijaństwo było głoszone po raz pierwszy jakiemukolwiek ludowi w bardziej sprzyjających warunkach. W ich narodowym charakterze nie było prawie żadnej cechy, w której nie znalazłby akordu odpowiadającego i wibrującego pod jego dotykiem. Nie był to sceptyczny umysł Greka, ani wysłużona cywilizacja rzymska, której nawet chrześcijaństwu nie udało się ożywić, ale religijną, impulsywną wyobraźnię - dzieci w uczuciach i wiedzy, a zatem spotykają odbiorców dobrej nowiny królestwa niebieskiego.
Dla ludzi, których poczucie przyszłego istnienia było tak absorbujące, że ich przeczucie było przez nich prawie zbyt głęboko odczuwalne, przepowiadanie Jezusa i Zmartwychwstania przemówi z nieodpartą siłą. Nie było gwałtownego rozwodu między nową nauką a nauką ich własnych Druidów, ani też nie byli tak bardzo wzywani do odwrócenia swojej starożytnej wiary, aby położyć ją na pełniejsze i doskonalsze objawienie.
Cóż, szwedzki poeta Tegner w `` Frithiofs Saga '' wyobraził sobie przebłyski świtu dnia Ewangelii, kiedy opisał starego księdza jako prorokującego
„Witajcie, pokolenia jeszcze nienarodzone
Niż my szczęśliwsi; pewnego dnia pić będziecie
Ten kielich pocieszenia, a oto
Pochodnia Prawdy oświetla świat,
Jednak nie gardzimy nami; bo szukaliśmy
Z gorliwością i nieustraszonym okiem,
Aby złapać jeden promień tego eterycznego światła,
Alfader wciąż jest jeden i wciąż ten sam;
Ale wielu z jego posłańców jest Boskich.
1. Rev. T. McLauchlan, „The Early Scottish Church”, str. 431.
2. Trias Thaumaturga, str. 156b.
3. Freculphus apud Godwin, s. 10. Zobacz Hist. Lit., II, 18.
4. Baronius dodaje. Ann. 306. Watykan MSS. Nova Legenda.
5. Domesday Survey Fol., S. 449.
6. Zobacz Epistolae ad Gregorium Papam.
7. Zobacz Józef z Arymatei, ks. L. Mithett Lewis.
8. Concilia, tom I, str. 9.
9. Malmes., „History of the Kings”, s. 19, 20.
10. G. Smith, „Religion of Ancient Britain”, rozdz. II, s. 37.
11. Morgan, `` Święty Paweł w Wielkiej Brytanii '', s.73.
12.Nath. Bacon, „Laws and Government of England”, str. 3.
13. Baronius ad Ann 459, ex. Actis Marcelli.
14. Moncaeus Atrebas, „In Syntagma”, s. 38.
15 Nennius (red. Giles), s. 164. Book of Llandau, str. 26, 68, 289.
16. „British Cymry” Morgana.
17 Esher (wyd. 1639), strony 5, 7, 20.
18. `` The Mysteries of Britain '', s. 62, 64, 65.
19 Dudley Wright, Druidism, s.
20. Holinshed, „Chronicles”, s. 23.
21. „De Demostratione Evangelii,„ Lib. III.
22 `` Adv.Judaeos '', rozdz. VII. Def.
Fidei, strona 179.
23. Origen, „Hom. VI w Lucae ”.
24.'Hom. w Izajaszu, „Rozdz.
LIV i Epist. XIII ad Paulinum.
25) Ad Psalm, CXLV, III.
26 Chryzostom, „Orat O Theo Xristos”.
27. „De Excidio Britanniae”, sekcja. 8, 25.
28 `` Concilia '' fol., S. 1.
29.Lib. II.
30.Sabell. Enno, Lib. VII, rozdz. V.
31. King's 'Vale Royal', Bk. II, s. 25.
32. Topograph. Hibern Distinct. III, Cap. XXIX.
Dodatek Uwaga 3

Culdees byli pierwszymi chrześcijanami, „Dramat zagubionych uczniów” George'a F. Jowetta

z podrozdziału „Culdees”:

CULDEE

Uważa się, że tytuł „chrześcijanin” powstał w
Antiochii, po entuzjastycznym przyjęciu, jakim obdarzono
uczniów, którzy uciekli tam w 36 roku ne. Jest bliżej prawdy
że mieszkańcy tego starożytnego miasta odnosili się do
nawraca się jako „mali Chrystusowie” i „mali Chrystusowi”. Te
etykiety w żadnym wypadku nie są poprawną interpretacją nazwy
"Chrześcijanin". Słowo to jest połączeniem greki i hebrajskiego.
„Chrystus” to greckie słowo oznaczające „poświęcony”, a „ian” - to
od hebrajskiego słowa „jestem”, oznaczającego osobę lub lud.
Dlatego prawdziwe znaczenie słowa „chrześcijanin” jest takie
„Osoby konsekrowane”.

Pierwsi duchowni i historycy zdecydowanie stwierdzają, że
słowo jest pochodzenia brytyjskiego. Filologowie również popierają jego twierdzenie
Brytyjski wynalazek; stworzony przez brytyjskie kapłaństwo, wśród których
ruch chrześcijański uzyskał pierwszy i najsilniejszy impuls.
Uzasadnienie można znaleźć w oświadczeniu Sabellusa, AD 250,
który napisał: „Słowo chrześcijanin zostało wypowiedziane po raz pierwszy w roku
Brytanii, przez tych, którzy jako pierwsi otrzymali Słowo od uczniów
Chrystusa ”.

Warto zauważyć, że wylądowała grupa Bethany
w Wielkiej Brytanii nigdy nie był określany przez brytyjskie kapłaństwo jako
Chrześcijanie, ani nawet później, kiedy to imię było w powszechnym użyciu.
Nazywano ich „Culdees”, podobnie jak inni uczniowie, którzy byli później
podążył za misją józefińską do Wielkiej Brytanii.
Istnieją dwie interpretacje słowa „Culdee” lub
„Culdich”, oba słowa pochodzą wyłącznie z języka celto-brytyjskiego, the
pierwszy oznacza „pewni nieznajomi”, a drugi, jak wyjaśniono w
Lewis Spence, który twierdzi, że „Culdee” pochodzi od
„Ceile-De”, czyli „sługa Pana”. W obu przypadkach
znaczenie jest właściwe.
Tytuł ten dotyczy Józefa z Arymatei i jego
towarzyszy, wyraźnie wskazuje, że byli uważani za więcej
niż zwykli nieznajomi. Nazwa wyróżnia ich jako kogoś
specjalny. W tym przypadku, ponieważ przyjechali do Wielkiej Brytanii na specjalnej
misję ze specjalnym przesłaniem, możemy uczciwie przyjąć tytuł
miał na celu zidentyfikowanie ich jako „pewnych obcych, sług
Lord".
W starożytnych brytyjskich triadach Józef i jego dwunastu
wszyscy towarzysze nazywani są Culdees, podobnie jak Paweł,
Piotr, Łazarz, Szymon Zelota, Arystobul i inni. To jest
ważny. Nazwa nie była znana poza Wielką Brytanią i dlatego
można było przypisać tylko tym, którzy rzeczywiście mieszkali
wśród brytyjskich Cymri. Nazwa nigdy nie została zastosowana do żadnego
uczeń niezwiązany z wczesnymi misjami brytyjskimi. Parzysty
chociaż Gal był celtycki, to nazwisko nigdy nie było tam używane. W
późniejsze lata nazwa Culdee nabrała dodatkowego znaczenia,
podkreślając fakt, że Culdee Christian Church był
oryginalny Kościół Chrystusa na ziemi. Stał się tytułem, do którego zastosowano
Kościół i jego Arcykapłani, przetrwali wieki w
części Wielkiej Brytanii, po tym jak nazwa wymarła gdzie indziej na korzyść
bardziej popularnego imienia, Christian. Culdees są zapisani w
dokumenty kościelne jako urzędujące w St. Peter's w Yorku, aż do AD
936. I według Wielebnego Raine, Kanonicy Yorku byli
zwany Culdees dopiero za panowania Henryka II. W Irlandii a
całe hrabstwo zostało nazwane Culdee, ogłoszone z naciskiem kiedy
wniosek został wysłuchany na rozprawie w siedemnastym
wieku, co do jego praw. Imię Culdee i Culdich trzymało się
wytrwale wobec Kościoła Szkockiego i jego prałatów znacznie dłużej
niż gdzie indziej.

Cambell pisze w „Reullura”:

Czyści Culdees
byli najwcześniejszymi kapłanami Boga Alby'ego [Albion],
tam jest jeszcze wyspa jej mórz,
pieszo saksońskiego mnicha został zdeptany.