Liczne starożytne rękopisy potwierdzające, że św. Józef (z Sanhedrynu) założył brytyjskie kapłaństwo hebrajskie w Glastonbury w 36 r.

Szerzyć miłość

(Poniższy artykuł jest fragmentem książki z „Szabat w prawdziwym Kościele prawosławnym„) W dzisiejszych czasach stał się popularny, a system rankingowy Google wydaje się preferować te„ nowe ”źródła, które mają zamiar ignorować starsze autentyczne zapisy Josepha z Glastonbury. Obecnie przeważają autorzy, którzy ignorują pisma z I-IV wieku, które były oryginalnymi źródłami dla późniejszych historyków, których atakują, jako „legendę templariuszy” itd. W efekcie ci nieodpowiedzialni, nowi mieszkańcy naszych posiadłości Glastonbury pomagają cenzurować dowód, jaki Bóg posiada sięgnął do Jego ludu przymierza. W dzisiejszych czasach czołowe finansowane instytuty bagatelizują nasze chrześcijańskie fundacje. Ci, podobnie jak obecni okupanci Glastonbury, wymyślali nowe wersje od dawna ustalonych faktów. To przynosi hańbę naszym rodzicom i dziadkom, coś, co Bóg powiedział, że nie potrwa długo. Chociaż te nikczemne plany są popularne i lukratywne, ten nieuczciwy bunt Chrystusa nie potrwa długo.

Św. Józef (Sanhedrynu) założył brytyjskie kapłaństwo hebrajskie w 36AD

Święty Józef z Arymatei Pierwszy Culdee w Glastonbury

Święty Józef z Arymatei był członkiem Sanhedrynu w Jerozolimie i posiadaczem Dwunastu Skór w Glastonbury. W pierwszym wieku umieścił swoją hebrajską laskę władzy w ziemi, która wyrosła na drzewo. Dziś jest nadal uważany za ostateczny symbol hebrajskiego prawa nad Anglią, poprzez jego lewicką (rodokowską linię), która przeszła na ich głównego spadkobiercę z rzędu MelchiZadoka, a ostatecznie na Yahshua Ha Machiac (Jezus Chrystus).

Istnieją tysiące pism i książek, które szczegółowo dowodzą, że Józef z Arymatei był założycielem kościoła w Glastonbury z I wieku. Jednak ostatnio, jakoś ostatnio, niektórzy oportuniści przejęli różne instytucje w Glastonbury, aby uczyć, że św. Józef w Glastonbury był tylko legendą, a jego pobyt w Glastonbury nie rozpoczął się nigdzie jako nauczanie aż do XII wieku. To jest rażąco fałszywe.  

Wstyd dla tak zwanych historyków, którzy ukradli pierworództwo brytyjskiemu Izraelowi dla własnego krótkoterminowego zysku, zadowalając ludzi, którzy chcieliby, aby Bóg nie był wierny Jego przymierzom!

Prawdziwi i faktyczni uczeni opierają się na kilku z tych źródeł dowodów (które pochodzą sprzed wielu wieków):

1. Pseudoewangelia Nikodema (Evangelium Nicodemi), w sekcji „Akty Piłata”, poświadczone co najmniej do IV wieku, podczas gdy kilku uczonych (jak Tischendorf) twierdzi, że jest to pismo z początku II wieku.  

2. Melchini Fragmentum. Napisane przez walijskiego barda Myrddina (Melkinus Avalonius / Maelgwyn z Llandaff) w V wieku. Był lordem Anglesey i Snowdonia oraz wujem św. Dawida z Walii, który porzucił swoje królestwo, aby zostać mnichem. Zostawił te słowa: „Józef z Arymatei, szlachetny dziesięciolatek, wszedł w swój wieczny sen ze swoimi jedenastoma Towarzyszami na wyspie Avalon”.  

3. De Origine Ecclesiae Britannicae. Napisane przez Elvana z Avalonu, wybitnego brytyjskiego uczonego, który kształcił się w Szkole Józefa z Arymatei w Avalon, 180 rne. Mówi o nim wybitny rzymskokatolicki duchowny Pitsaeus i kardynał Baronius.

4. Gildas Albanicus, Wielki historyk angielski podaje ten sam rok nawrócenia narodu brytyjskiego, co rok przybycia św. Józefa. Jak wynika z jego pism, od około 550 roku n.e. „De Excidio Britanniae” (lub On the Ruin of Britain) i „Victory of Aurelius Ambrosius”.

5. Pomniki św. Dawida. Od 546 r. Do zniszczenia przez króla Henryka VIII jego kolumna i mosiężna tablica stały. Tabliczka zachowana do dziś w dobrym stanie. Brzmi (jak Sir Henry Spelman opisał w swojej książce „Concilia”) „Pierwsza ziemia Boga, pierwsza ziemia świętych w Wielkiej Brytanii, powstanie i założenie całej religii w Wielkiej Brytanii oraz miejsce pochówku świętych”.


6. Starożytne rękopisy watykańskie historyka Baroniusza, spisany w XVI wieku, Annales Ecclesiastici, AD 35, rozdz. 5 Księgi Łazarza, Marii Magdaleny i Marty towarzyszyły Józefowi z Arymatei w Wielkiej Brytanii.

7. Teksty rzymskie dotyczące Wespiana. Chociaż zawierają one bardziej sprzeczne informacje, pochodzą one również z I wieku i zawierają opisy Wespiana (przywódcy Brytyjskiej Legii Cudzoziemskiej), który uwolnił Józefa z więzienia. Wielu uczonych wykorzystywało takie zapisy, ucząc, jak Józef założył kościół w Glastonbury.


8. Uczeni XI-XIII wieku. Istnieje wielu uczonych z XI i XII wieku, którzy powtarzają, że św. Józef założył kościół w Glastonbury. Na przykład John of Glastonbury, William of Malmsbury i John de Boron.

William M i John G. obaj byli historykami wielkiego kalibru. Jak każdy dobry historyk, cytuje i cytuje bezpośrednio z powszechnie cenionych dokumentów historycznych. Na przykład jedną z nich była Ewangelia Nikodema (lub Dzieje Piłata).  

De Boron napisał w c. 1200 prosty opis Józefa z Arymatei, który przywiózł Graala do Wielkiej Brytanii. Istnieje kilka starożytnych tekstów, w których Józef z Arymatei udaje się do Wielkiej Brytanii „ze Świętym Graalem”. Jednak nie jest to sam kielich, ale praktyki bycia ciałem Chrystusa, kościołem rodu Izraela (dwanaście plemion, a nie tylko jedno plemię znane jako Juda) i przyjmowanie Komunii Świętej jako został ustanowiony przez Chrystusa tak często, jak składamy ofiary.  

Po tej dacie jest tak wiele setek uczonych wykładających na ten temat. Nie chcę pomijać żadnego z wielu wspaniałych, więc nie zamierzam ich wymieniać. Główną kwestią, którą musimy poruszyć, jest to, że nie jest to nowa idea mnichów, która pojawiła się dopiero w XII wieku w niektórych legendach o Graalu.

Ewangelia Nikodema

Chociaż jest to książka poświęcona szabatowi, niestety nie mogę szczegółowo analizować każdego rękopisu. Jednak przejdźmy do szczegółów na temat Ewangelii Nikodema.

Kiedy John z Glastonbury to cytował, napisał:

„Incipit tractatus de sancto Joseph ab Arimathia, extractus de libro quodam quern invenit Theodosius imperator in Jerusalem in pretorio Pilati”

(Tłumaczenie: „Tutaj zaczyna się traktat św. Józefa z Arymatei, zaczerpnięty z książki, którą cesarz Teodozjusz znalazł w sali posiedzeń Rady Piłata w Jerozolimie”)

Na całym świecie różni ortodoksi uważali tę ewangelię Nikodema za kanoniczną. Od czasu do czasu docierał również do oficjalnych publikacji kościoła, wymieniając go razem z czterema ewangeliami. Jednak nigdy nie zyskał powszechnej akceptacji bardziej niż apokryficzny i substancjalny.

Niektórzy twierdzą, że nie jest to pismo z pierwszego wieku, jednak nikt nie zgadza się, że od IV wieku było to powszechnie używane jako niemal „kanoniczna” ewangelia. W całym świecie chrześcijańskim panuje powszechna zgoda co do tego, że cesarz Teodozjusz odkrył oryginalny rękopis z sali obrad Rady Piłata w Jerozolimie.

Moglibyśmy szczegółowo omówić każdy z wymienionych rękopisów, ale nie taki jest cel tej książki. Jednak omawiamy kontekst Brytyjskiego Kościoła Prawosławnego, który dość ogólnie powstał w tej książce w szabat.

Zachodni kościół rzymskokatolicki również był zmuszony przyznać, że te dokumenty z początku IV-VI wieku wielokrotnie uznawane były za słuszne. Na co najmniej pięciu soborach kościelnych (Pisa 1409; Constance 1417; Sens 1418; Sienna 1424; Basil 1434) udowodniono, że kościół brytyjski jest najstarszym kościołem poza ziemiami biblijnymi; z soborem bazyliym, który ogłosił w 1434 roku, „Kościoły Francji i Hiszpanii muszą ustąpić punktom starożytności i pierwszeństwa Wielkiej Brytanii, ponieważ ten ostatni Kościół został założony przez św. Józefa z Arymatei bezpośrednio po męce Chrystusa”.

Dowody potwierdzają, że pisma Wilhelma z Malmsbury i Jana z Glastonbury są całkowicie poprawne w ich zapisie, że opactwo w Glastonbury zostało założone po raz pierwszy przez św. Józefa z Arymatei. Niektóre inne szczegóły mogą być dyskusyjne, jednak biorąc pod uwagę to wszystko z perspektywy, relacja o św. Józefie w Wielkiej Brytanii jest mocna. Słowo tych uczonych należy uznać za najwyższy autorytet, biorąc pod uwagę, że mieli oni dostęp do ogromnych bibliotek opactwa Glastonbury (starożytnego klasztoru, który był większy niż Konstantynopol). Biblioteka ta została później spalona i zniszczona przez Henryka VIII.  

Odkąd te biblioteki zostały spalone, laicyści mieli największą kontrolę nad lokalnymi posiadłościami w Glastonbury. Wydaje się, że mają one zamiar ograniczyć i bagatelizować ten dowód, że Chrystus istniał na ziemi, zwłaszcza Jego wizyta w Wielkiej Brytanii. Od dawna jest znane i znane na całym świecie, że Chrystus rzeczywiście przybył do Wielkiej Brytanii wraz ze swoim wujem, zakładając pierwszy kościół.

Arcybiskup Parker, pierwszy arcybiskup Canterbury za panowania królowej Elżbiety, obiecał w swoim liście do Kalwina, dotyczący propozycji zjednoczenia wszystkich protestantów, przypominając mu, że Kościół anglikański „Zachowaj jej biskupstwo; ale nie od papieża Grzegorza, który wysłał tu mnicha Augustyna, ale od Józefa z Arymatei ”. (Gildas, 1525)

Królowa Maria otrzymała i zalegalizowała dokument i akt opactwa Glastonbury, aby udać się do następców jedynego mnicha, Johna Notta, który odmówił podpisania Aktu Supremacji Henryka VIII nad kościołami. Odpowiedni fragment dokumentu to: „Ten dom o takiej starożytności i sławie w całym chrześcijaństwie, zapoczątkowany przez św. Józefa z Arymatei (który zdjął z krzyża martwe ciało naszego Zbawiciela Chrystusa) i pochowany w Glastonbury, a on najbardziej gorąco błagamy razem z nami, abyśmy modlili się do Chrystusa o dobre powodzenie dla Waszej Wysokości Waszej Wysokości we wszystkich sprawach Waszej Wysokości. ”   Królowa wkrótce zmarła i nie była w stanie dostrzec kontynuacji tych prac w przywracaniu opactwa Glastonbury duchownym. Po dziś dzień i jego instytucje pozostają w rękach świeckich. Chociaż z prawnego punktu widzenia powinien być w rękach następców zmarłego Lorda Przeora, Johna Notta.

Królowa Anglii Elżbieta I potwierdziła te ustalone sprawy. Chociaż sama królowa miała najlepszy dostęp do starożytnych bibliotek, zgodziła się z wieloletnim rozumieniem władzy królewskiej, prymatu brytyjskiego kościoła. Twierdziła, że obecność Josepha w Wielkiej Brytanii była faktem. Królowa Elżbieta I udzieliła formalnej odpowiedzi biskupom rzymskokatolickim w 1559 r., Powołując się na pracę misyjną Józefa w Anglii i twierdziła, że Kościół anglikański był wcześniejszy niż Kościół rzymski w Anglii. Było to zdumiewające, że chociaż była protestancką rywalką swojej katolickiej poprzedniczki, królowej Marii, nadal mocno trzymała się ortodoksyjnego nauczania, że kościół został założony przez Józefa z Arymatei.

Królewscy Anglicy od najdawniejszych czasów utrzymywali kościół w Glastonbury jako silny punkt roszczenia o niepodległość od Rzymu i prymat wśród prawosławnych.

The Life of St. Dunstan (909-88), skomponowane około 1000 roku przez anonimowego saksońskiego mnicha, opisało kościół jako „Nulla hominum arte constructam” (zbudowany nie ludzką ręką), ale przez samego Chrystusa, poświęcony Jego matce.

Inne kopie tych relacji znajdują się w Bury St Edmunds i St Augustines w Canterbury, z tekstami stwierdzającymi, że „pierwsi brytyjscy chrześcijanie znaleźli w Glastonbury kościół wzniesiony bez udziału człowieka i przekazany przez samego Chrystusa Jego Matce”. Wilhelm odnotował również, że niektóre dokumenty mówią, że „żadne inne ręce niż ręce uczniów Chrystusa nie zbudowały kościoła w Glastonbury”.

Z pewnością wczesny angielski historyk Gildas pisał zgodnie z tymi prawdami, jak zanotował około 550 roku n.e.

Wiemy z pewnością, że Chrystus, prawdziwy Syn, przekazał swoje światło, znajomość Jego przykazań, na naszą wyspę w ostatnim roku Tyberiusza Cezara ”(De Excidio Britanniae lub On the Ruin of Britain).  

Starożytny Kościół brytyjski, przez kogokolwiek zasadził, był obcy dla biskupa Rzymu i wszystkich jego rzekomych autorytetów ”. (Sir William Blackstone, Commentaries on the Laws of England 1765-1769, tom IV, str. 105).

Uwaga: leksykony Blackstone są standardem na wszystkich uczelniach prawniczych.

Wielki historyk Thomas Fuller napisał:

„… ten kościół [Celtic Culdee] bez konkurencji był starszy od wszystkich kościołów chrześcijańskich na świecie ”. (Thomas Fuller, w swoim „The Church History of Britain, from the Birth of Jesus Christ…”)

Biskup Usher napisał w swoich „Brittannicarum Ecclesiarum Antiquitates”: „Brytyjski Kościół Narodowy został założony 36 ne. 160 lat przed wyznaniem chrześcijaństwa przez pogański Rzym”.

Theodore Martin z Lvan pisze o sporze o prymat w „Disputoilis superDignitatem Anglis it Gallioe in Councilio Constantiano”, AD 1517: „Trzykrotnie starożytność Kościoła brytyjskiego została potwierdzona przez Radę Kościelną. Sobór w Pizie, AD 141; Sobór w Konstancji, AD 1419; Sobór w Sienie, rok 1423. Stwierdzono, że Kościół brytyjski miał pierwszeństwo przed wszystkimi innymi Kościołami, założonymi przez Józefa z Arymatei, zaraz po męce Chrystusa ”.

Na soborach wczesnego kościoła wykazano, że biskupi brytyjscy zachowali starszeństwo nad wszystkimi innymi biskupami.

W 314 rne Zapisy Rady Kościoła w Arles potwierdzają te fakty. Arcybiskup Restitutus z Londynu, arcybiskup Yorku Eborius i abp Adelphinus z Caerleon byli głównymi przedstawicielami Kościoła brytyjskiego. Przedstawiciele tych samych arcybiskupstw byli ponownie obecni na soborze sardyńskim w Ilirii w 347 r. Oraz na soborze Sulpicjusza Sewera, że kilku biskupów z Wielkiej Brytanii było obecnych na soborze w Ariminum (we Włoszech) w roku 359.

W biografii Augustyna, który przybył z Rzymu w 596 r., Aby nawrócić pogańskich Sasów, dowiadujemy się, że znalazł on ludność Wielkiej Brytanii w najbardziej okrutnych i nieznośnych herezjach: „Oddany judaizowaniu, ale ignorujący święte sakramenty i święta kościoła”. To znaczy, że przestrzegali biblijnego sabatu i nie znali rzymskiego „święta niedzielnego”. (Pani Tamar Davis: „Historia kościołów sabatowych”, str. 108. Phila 1851.)…

Inną rzeczą, która dowodzi, że duchowni Culdee wyróżniali się w praktykach hebrajskich, jest to, że mieli sposób dziedziczenia genealogicznego swoich opatów lub jurysdykcji kapłańskich. Wiele z tego jest ewidentnych w „Welsh Genealogies of Saints”. Culdees wykazali najlepszą dokumentację dotyczącą lewickich przodków znanych człowiekowi. (Więcej na temat dziedziczenia niezależnych opactw z ojca na syna jest więcej w naszych innych artykułach. Małżeństwo było praktykowane, ale hebrajskie prawa czystości były surowe).

Culdees, będąc ministrami całego kościoła Bożego, raczej nie uważali się za innego obcego biskupa, czy to w Anglii, czy za granicą. Culdee Abbots szczególnie cieszył się tym w Glastonbury, gdzie od św. Patryka demonstrowali politykę małżeńską dla księży i opatów. Tak było, dopóki opactwo nie zostało zniszczone, a Henryk VIII rozpoczął nową religię dla Anglii.

Culdees znosili wiele niebezpieczeństw ze względu na swoje przekonania, często byli zabijani. Byli w wielkim niebezpieczeństwie, że byli w stanie stanąć i zachować wersje Prawa Mojżeszowego, które są obecne w prawach zdrowotnych w całym chrześcijaństwie. Z wielkim wysiłkiem zachowali szabat w każdym pokoleniu i mamy im podziękować za przyszłe pokolenia chrześcijaństwa. Wiele udokumentowanych rodzin Culdee jest znanych z tego, że są baptystami dnia siódmego i kongregacjonalistami, którzy promowali wolność przestrzegania szabatu, wbrew wszelkim zagrożeniom ze strony rządu. Nawet wbrew prawom, które zabraniały szabatu, starali się zachować go w trudnych okolicznościach.

Jak najwyraźniej wynika z pierwszych księży Culdee i późniejszych dokumentów, wierzyli oni w dosłowny hebrajski sabat. Culdees uważali sobotę, siódmy dzień tygodnia, za jedyny sabat chrześcijaństwa.

W innych publikacjach naszego kościoła (OCC) omawiamy 130 innych świętych z pierwszych kilku stuleci w Wielkiej Brytanii, o których wiadomo, że pochodzą ze „Starego Kościoła” przez św. Józefa z Arymatei.

Na Radzie w Arles w 314 r. istniały dowody kwitnącego kościoła brytyjskiego. Jednak na soborze po nim (w Nicei w 325 r.) Wątpliwe jest, czy uczestniczyli w nim jacyś brytyjscy biskupi. Być może powodem były ich problemy z cesarzem Konstantynem oraz fakt, że pierwszy sobór, który zwołał, w zasadzie poparł wiele herezji Ariusza. Wśród ortodoksów było wiele kłótni z cesarzem.

„Było pięciu brytyjskich chrześcijan, w tym trzech biskupów na soborze w Arles w 314 roku. Eborius, biskup Yorku, Restitutus, biskup Londynu, Adelfius, biskup Lincoln (ale nie jest to pewne, ponieważ pisarz napisał Colonia Londoninensium, a nie Colonia Lindensium), kapłana i diakona ”(Edwards, tamże) (por. Ogólne rozpowszechnianie Kościołów przestrzegających szabat (nr 122)).

Członkowie kościoła brytyjskiego nigdy nie bali się dystansować od innych, nawet w kościele zachodnim. W 359 roku Konstantyn, syn Konstantyna, zwołał sobór Ariminum we Włoszech, aby rozstrzygnąć, podobnie jak poprzednio, spór ariański, któremu sam cesarz był przychylny. Sulpicjusz Sewer relacjonował, że zebrało się tam czterystu biskupów Kościoła zachodniego i dodał: „Wszystkim… Cesarz nakazał, aby zapasy i nominacje były wydawane. Ale Akwitanie, Galowie i Brytyjczycy uznali to za niestosowne; i odrzucając ofertę Imperium, woleli żyć na własny koszt. Tylko trzech z Wielkiej Brytanii, z powodu ubóstwa, skorzystało z publicznego daru po tym, jak odrzuciło wkład oferowany przez innych; uważając, że bardziej właściwe jest obciążanie skarbu państwa niż jednostek ”(Sulpitii Severi Historiae, l. Ii, ok. 55).

Chociaż reszta zachodniego kościoła była zjednoczona, Wielka Brytania nie bała się wyróżniać. Ci trzej pokazali, w jakich skrajnościach są gotowi znieść, aby udowodnić niezależność brytyjskiego kościoła Culdee. Ten opór utrzymywał się nawet przeciwko jednemu z ich własnych, cesarz Konstantyn ze swoim brytyjskim pochodzeniem poprzez swoją matkę św. Helenę pochodził z królewskiego domu Judy. Wciąż przez lata kościół celtycki odmawiał poddawania swoich praktyk nowym przesądom świąt i trzymał się starszych świąt i prawdziwego szabatu.

„Przez kilka pokoleń, z błędami, które w tamtym czasie panowały w kościele rzymskim, oni (wczesny Kościół celtycki) wydawali się nie być w najmniejszym stopniu skażeni”. (Smith's Life of Columba, str.114)

W książce Domesday opactwo Glastonbury jest określane jako Domus Dei „Dom Boga”. Jest on skatalogowany jako dwanaście skór ziem, które nigdy nie zapłaciły podatku. Ziemie te zostały przekazane Józefowi i jego towarzyszom przez brytyjskiego króla Arwiraga, wolne od podatków (między innymi z wielu innych praw) na zawsze. Zostało to podtrzymane, potwierdzone i bronione przez liczne kolejne rządy, zagraniczne narody i rady kościelne. Rekord Domesday zawiera następujący tekst: „Domus Dei, w wielkim klasztorze Glastonbury, zwany tajemnicą Jahwe”. (Domesday Survey, folio s. 249b, ukończone w 1088AD)

Podczas gdy większość reszty kościoła praktykowała celibat, a urzędy ich kapłaństwa były elektorskie, Culdees mieli zupełnie inne podejście. Wśród Culdees pozostał dziedziczny. Mamy broszurę na ten temat w ramach serii o czystości hebrajskiej w kościele celtyckim, w której omawiamy hebrajską praktykę mnichów żonatych i duchownych. Chociaż niektórzy zintegrowali się z monastycyzmem benedyktyńskim, był to raczej wyjątek, a ci przede wszystkim nie pozostawali w celibacie przez całe życie. Wstąpienie do opactwa benedyktynów zostało dokonane przez Culdees, którzy byli gotowi na emeryturę. Większość była żonata i miała wiele dzieci. Culdees mieli wysoki standard czystości, kiedy przyszła ich kolej, aby usługiwać, aby nie przebywać w pobliżu kobiet przynajmniej dzień wcześniej. Fakty dotyczące tych małżeństw, które możemy wykazać w niektórych z najbardziej znanych kościołów Culdean (Szkocji i Irlandii):

podobnie jak kapłani podlegający prawu (lewici), zostali oni następcami dziedziczenia ”,„ w kościele Saint Andrews Culdees weszli na urząd dziedzicznie ”„ Culdees of Ireland również praktykowali dziedziczną sukcesję, biskupstwo Armagh, mogło wykazać piętnaście pokolenia ”. (Z rozdziału 2 „Ancient Culdees” Jamiesona)

Jeremiasz Prorok i Baruch Pisarz są również dobrze udokumentowani, że ustanowili pierwsze pierwotne kapłaństwo, które św. Józef (i jego następcy) mogli łatwiej rozwijać i doskonalić.

Nie tylko oni, ale nawet Paweł Apostoł był szeroko opisywany przez liczne autorytety jako ewangelizujący w Wielkiej Brytanii.

Zauważ, że mamy bardziej szczegółowe artykuły na temat historyczności Józefa z Arymatei w Glastonbury. Niektóre książki, takie jak Jowett's, są również dostępne bezpłatnie online „Dramat zagubionych uczniów”. Zapytaj o więcej szczegółów.

Niektóre z wielkich dzieł na ten temat to na przykład „De Sancto Joseph at Aramathia” Capgrave'a; Magna Tabula z Glastonbury w zamku Haworth; Heame to „John of Glastonbury”; „Historia kościelna” Bede; Gildasa i Geoffreya z Monmouth, między innymi, w szczególności „Glastonbury, The Mother of Saints” ks. L. Smithetta Lewisa; Hewin's „Royal Saints of Britain”; „Walijscy święci z naszych czasów” Reesa. Oraz w bardziej aktualnych książkach i artykułach dotyczących naszych czasów, opublikowanych przez Kościół Prawosławny Culdees, na stronie www.orthodoxchurch.nl.

Święty Columba, Culdee

Święty Columba, Culdee, podążając za swymi rodakami, św. Patrykiem i św. Oblubienicą, uczynił Glastonbury swoją główną siedzibę na pewien czas (według Malmesbury). Jego wpływ na Glastonbury jest widoczny z dwoma kaplicami w pobliżu, nazwanymi jego imieniem (lub jego następcą Columbanus). Będąc Culdee, irlandzkim i angielskim potomkiem królewskiego księdza i apostoła Europy, z pewnością jego siedziba znajdowała się w Glastonbury, zanim przeniósł się do Iony.

Na łożu śmierci, jego ostatnie słowa dotyczyły wyłącznie szanowania i czczenia Sabatu JAHWEH w sobotę. W chwilach śmierci powtarzał, że sobota, siódmy dzień tygodnia, to szabat. Zostało to odnotowane w wielu źródłach.

Reguła świętego Kolumbana

Reguła klasztorna św. Kolumbana zawiera kilka wzmianek o szabacie jako zwykłej części litugii. Mówi się, że w najświętsze dni, takie jak „dzień Pański” i „Sabat”, śpiewa się trzy razy więcej psalmów.

W dziesiątym rozdziale jego reguły, o doskonałości mnicha, jest napisane:

Jeśli ktoś chce, niech przygotuje ofiarę na dzień Pański w dzień szabatu; po zakończeniu ablucji kapłani mają się zmienić, jeśli to możliwe, ale diakoni niech wykonują właściwą posługę albo przed, albo po napomnieniu ”.

 

Oznacza to, że jeśli ktoś sobie tego życzy, celebrują zwyczajne chrześcijańskie nabożeństwa w dzień Pański w sobotni szabat.

Relacja historyczna o „prymitywnych” chrześcijanach Culdee

W „Dialog w Dniu Pańskim”, s. 189. Opublikowano w Londynie: 1701. Dr TH Morer (Kościół Anglii): „Prymitywni chrześcijanie mieli wielki szacunek dla szabatu i spędzali dzień na nabożeństwie i kazaniach. I nie ma co do tego wątpliwości, ale oni wywodzili tę praktykę od samych Apostołów, jak wynika z kilku pism świętych w tym celu.

ŚW. DAWID z Menevii Wales został wyświęcony przez Jana III, biskupa Jerozolimy. Święty Dawid jako pierwszy dołączył do kościoła w Glastonbury od czasu kościoła plecionego, który zbudował Jezus. To przez wiersze św. Jakuba Sprawiedliwego i biskupów Jerozolimy, podążał śladami wielu apostołów, którzy przenieśli się do Glastonbury. Józef z Arymatei był tylko jednym wielkim przywódcą kapłańskim Jerozolimy, który uczynił ją swoim schronieniem i miejscem spoczynku. 

Jakub został pierwszym biskupem Jerozolimy, jak uznawali wszyscy Apostołowie (zob. Dz 14,12 i 19). Kościół kontynuuje swoje połączenie z Jerozolimą, która od dawna uważana jest za nasz Patriarchat.

Nic nie jest uważane za bardziej celtyckie niż walijski. Kwiat kultury celtyckiej zawarty jest w walijskich triadach, ich genealogii świętych itp. Kapłani walijscy przez tysiąclecia starannie zapisywali swoje genealogie, aby udowodnić, że wywodzą się od Lewitów. Rodzimi walijscy nie potrzebują tłumaczenia przy czytaniu oryginalnych tekstów hebrajskich. Języki są wystarczająco podobne.

W tym miejscu staram się wyjaśnić, że nauczono, że Józef założył kościół w Glastonbury na długo przed legendami o Graalu z XII wieku. Zacytuję dla was wiele autorytatywnych, ugruntowanych stanowisk historycznych zajmowanych w każdym pokoleniu zachodniego chrześcijaństwa. Mam zamiar wykazać wiele dowodów na to, że uznano za fakt (daleko poza legendami o Graalu i bardzo go poprzedzający), że Józef z Arymatei rzeczywiście założył pierwszy kościół w Glastonbury. Dokumenty przechodzą przez wieki jako bardzo autorytatywne.

Istnieją tysiące pism i książek, które szczegółowo dowodzą, że Józef z Arymatei był założycielem pierwszego kościoła w Glastonbury w pierwszym wieku. Ten artykuł jest jednak raczej obaleniem tych, którzy błędnie twierdzili, że pierwszy w historii zapis o założeniu przez Josepha Glastonbury był w legendach Templariuszy o Graalu.

Nasz kościół próbuje zrozumieć, jak wielu „tak zwanych historyków” przeoczyło (lub pominęło) liczne zapisy Józefa z Arymatei w Glastonbury z IV wieku (i wcześniejsze). Niektórzy uważają, że było to rażące zaniedbanie, a inni niekompetencje. Są jednak tacy, którzy uważają, że jest to o wiele głębszy spisek atakujący pierwotny i prawdziwy kościół prawosławny Chrystusa, w przeciwieństwie do samych podstaw naszego apostolskiego pochodzenia. Jednak może nie zaszkodzić tak daleko, wciąż jest to obszar budowania, aby wiedzieć, że to wszystko jest prawdą. Ma znacznie szersze podbudowanie. Powszechnie uważa się, że ci, którzy ograniczają tę historię, mogą również pomniejszać niektóre z najsilniejszych dowodów na to, że Chrystus odwiedził ziemię.

Ważność tych rękopisów głównie z I-IV wieku była uznawana na całym świecie przez cały czas. W wielu okresach pisma były chronione jako kanoniczne i miały być włączone do 4 ewangelii.

Niektórzy aktywiści, tak zwani uczeni, chcą, abyś nie wiedział o tych faktach i punktach, podczas gdy oni naciskają na swój program, aby powiedzieć, że historia Josepha w Glastonbury była ograniczona jako legenda templariuszy lub „mit”.

Zachodni kościół rzymskokatolicki również był zmuszony przyznać, że te dokumenty z początku IV wieku wielokrotnie uznawane były za słuszne. Na co najmniej pięciu soborach kościelnych (Pisa 1409; Constance 1417; Sens 1418; Sienna 1424; Basil 1434) udowodniono, że kościół brytyjski jest najstarszym kościołem poza ziemiami biblijnymi; z soborem bazyliym, który w 1434 r. ogłosił, „Kościoły Francji i Hiszpanii muszą ustąpić punktom starożytności i pierwszeństwa Wielkiej Brytanii, ponieważ ten ostatni Kościół został założony przez św. Józefa z Arymatei bezpośrednio po męce Chrystusa”.

Z pewnością XVI-wieczny historyk kościoła, Baronius, nie przemilczał swoich słów w swoich „Kronikach kościelnych”, kiedy przedstawiał św. Józefa przybywającego do Marsylii we Francji w 35 roku ne, a następnie przekroczył kanał do Wielkiej Brytanii. Jak napisał:

W tym roku (35 n.e.) wspomniana strona była wystawiona na działanie morza na statku bez żagli i wioseł. Statek dryfował w końcu do Marsylii i zostali uratowani. Z Marsylii Józef i jego towarzysze przybyli do Wielkiej Brytanii i po głoszeniu tam Ewangelii zmarł.

Sama Biblia wyraźnie opisuje ewangelizacyjną działalność Pawła odwiedzającego ten region w tym samym czasie. Później ostatnia ewangelia Dziejów Apostolskich (która została dziś pominięta w większości wersji) obejmuje przybycie Pawła do Wielkiej Brytanii. Paweł z łatwością wspomniał o swojej wizycie w Hiszpanii, jakby to była zwykła trasa jego wysiłków. Jak zapisano w Piśmie Świętym, w 15 rozdziale Listu do Rzymian, wersetach 24 i 28. To zgadza się z licznymi innymi relacjami, takimi jak Józef z Arymatei, Filip, Arystobul i wielu innych świętych z I wieku, którzy opuścili Judeę, aby zbudować baza kościoła w Glastonbury w Anglii.

nie przemilczał swoich słów, kiedy cytował te liczne autorytatywne zapisy, z wnioskiem:

Przejdźmy do niektórych podstawowych dokumentów, do których odwoływali się ci ortodoksyjni przywódcy:

Pseudo-Ewangelia Nikodema (Evangelium Nicodemi), w sekcji „Akty Piłata” , poświadczony co najmniej do IV wieku, podczas gdy kilku uczonych (takich jak Tischendorf) twierdzi, że jest to pismo z początku II wieku.

Ewangelia Nikodema (Evangelium Nicodemi), czyli „Akty Piłata” , od IV wieku do niedawna uważane były za równorzędne z kanonicznymi ewangeliami. W niektórych regionach świata była utrzymywana jako piąta ewangelia wraz z pozostałymi czterema ewangeliami, np. W Szwecji i Anglii.

Niektórzy chcą powiedzieć, że tylko niektórzy uczeni z XII wieku jako pierwsi napisali o Józefie z Arymatei w Wielkiej Brytanii. Jak więc widzisz, nic nie może być dalsze od prawdy. To jest tak mocno ugruntowane.

Wzmianki o Józefie założycielu kościoła Glastonbury przez Jana z Glastonbury, a także o Wilhelmie z Malmsbury były cytatami bezpośrednio z powszechnie cenionego dokumentu historycznego, Ewangelii Nikodema (lub Dziejów Piłata). Niektórzy twierdzą, że nie jest to pismo z pierwszego wieku, jednak nikt nie zgadza się, że od IV wieku było ono szeroko używane jako niemal „kanoniczna” ewangelia. Powszechnie uważa się, że cesarz Teodozjusz odsłonił oryginalny rękopis z sali obrad Rady Piłata w Jerozolimie.

Jednak mamy tak wielu fałszywych uczonych, jako gorliwych aktywistów, którzy chcą usunąć te dowody, że Bóg zachował swój lud przymierza i swoje słowo. Przeglądają te najbardziej absolutne fakty i piszą kłamstwa, że nie było żadnych pism dotyczących Józefa z Arymatei w Wielkiej Brytanii przed XII wiekiem. Takie oszustwa powinny być ścigane w sądzie za zniesławienie prawdziwego kościoła!

Melchini Fragmentum również był dobrze zaopatrzony. Napisane przez walijskiego barda Myrddina (Melkinus Avalonius / Maelgwyn z Llandaff) w V wieku. Był lordem Anglesey i Snowdonia oraz wujem św. Dawida z Walii, który porzucił swoje królestwo, aby zostać mnichem. Zostawił te słowa: „Józef z Arymatei, szlachetny dziesięciolatek, wszedł w swój wieczny sen ze swoimi jedenastoma Towarzyszami na wyspie Avalon”.

„Joseph ab Arimathea nobilis decurio in insula Avallonia cum xi. Sociis suis somnum cepit perpetuum et facet in meridiano angulo lineae bifurcatae Oratorii Adorandae Virginis. Habit enim secum duovascula argentea alba cruore et sudore magni prophetae Jesu perimpleta. British Museum), cytowane również przez Ushera, „Melchini Fragmentum”. Józef z Arymatei jest według tradycji wschodniej uważany za młodszego brata ojca Maryi Dziewicy. Zapisy z Glastonbury, cytowane przez Malmesbury i innych, zachowały genealogię jego potomków w Wielkiej Brytanii: - „Helias nepos Joseph genuit Josua, Josua genuit Amminadab, Amminadab Castellor”, 8: c. - „Historia de Glastonbury”.

Maelgwyn z Llandaff około roku 450 ne był Lordem Anglesey i Snowdonia oraz wujem św. Dawida Walii, który porzucił swoje królestwo, aby zostać mnichem. Zostawił te słowa: „Józef z Arymatei, szlachetny dziesięciolatek, wszedł w swój wieczny sen ze swoimi jedenastoma Towarzyszami na wyspie Avalon”.

Jan z Glastonbury i Wilhelm z Malmesbury mieli dostęp do ogromnych bibliotek opactwa Glastonbury (większych niż Konstantynopol), które zostały później spalone przez Henryka VIII. Skopiowali genealogię króla Artura z powrotem Józefa z Arymatei jako,

Helaius, Nepos Joseph, Genuit Josus, Josue Genuit Aminadab, Aminadab Genuit Filium, qui Genuit Ygernam, de qua Rex Pen-Dragon, Genuit Nobilem et Famosum Regum Arthurum, per Quod Patet, Quod Rex Arthurus de Stirpe Joseph descendit.

Królowa Anglii Elżbieta I potwierdziła te ustalone sprawy. Chociaż sama królowa wciąż miała ostatnio dostęp do tych ogromnych bibliotek w Glastonbury, zgodziła się z wieloletnim rozumieniem władzy królewskiej, prymatu brytyjskiego kościoła. Twierdziła, że obecność Josepha w Wielkiej Brytanii była faktem. Królowa Elżbieta I udzieliła formalnej odpowiedzi biskupom rzymskokatolickim w 1559 r., Powołując się na pracę misyjną Józefa w Anglii i twierdziła, że Kościół anglikański był wcześniejszy niż Kościół rzymski w Anglii.

http://www.lundyisleofavalon.co.uk/godsetc/vespasian.htm

Z pewnością wczesny angielski historyk Gildas pisał zgodnie z tymi prawdami, jak zanotował około 550 roku n.e.
„Z pewnością wiemy, że Chrystus, prawdziwy Syn, przekazał swoje światło, poznanie swoich przykazań, na naszą wyspę w ostatnim roku panowania Tyberiusza Cezara” ( De Excidio Britanniae lub On the Ruin of Britain ).

 

militie templi iurisdictiones gothorum imperii: Coraz więcej uczonych zgadza się, że historia Glastonbury St Joseph jest ważna, a nie tylko „legenda o Graalu” (gothianimperialknightstemplar.blogspot.com)